Aidan trampoline

Sinds Lelie er is, raakt het me vaker dan ervoor: Aidan wordt zo snel zo groot. Eergisteren nog hoorde ik mezelf tegen Brian zeggen: “Moeten we zijn middagslaapje niet af gaan bouwen naar één uur per dag? Voor je het weet is hij drie en daarna gaat hij al bijna naar school.”

Naar school. Het voelt als een enorm obstakel waar we onontkoombaar op afkoersen. Afgelopen week stroomde mijn Facebook over van updates en foto’s van kindjes die voor het eerst echt naar school gingen na de zomervakantie. Lieve lachende gezichtjes, maar man wat kan ik me nu al verplaatsen in de dubbele gevoelens van de mamma’s en de pappa’s.

Ik gedraag me stoer en praat mee over hoe ik me kan voorstellen dat je dan eindelijk weer tijd voor jezelf hebt, na zo’n lange vakantie. Maar naar school betekent dat hij echt groot is. En hij is nog zo klein. Mijn schatje, mijn hartje, mijn hummeltje. Hoe hij ’s avonds in bed met grote ogen kan smeken: “Kindje mijn?” En dat ik dan nog één extra slaapliedje moet zingen. Ik kan er over blijven zwijmelen.

Zou hij het straks fijn hebben op school? Wat als ze hem te druk/vervelend/niet aardig vinden? Stel je voor dat hij gepest wordt? Als ik eerlijk ben dan projecteer ik natuurlijk mijn eigen lagere schoolervaringen op mijn kind. Een eigenwijze en onhandige betweter in de klas, dat ging natuurlijk niet altijd goed. ;) Aidan is echter hartstikke sociaal, druk weliswaar, maar heeft een hart van goud. {Het maakt niet uit wie er huilt op zijn groep op de crèche, Aidan is erbij en deelt kussen en knuffels uit. Of de ontvanger ze nou wil of niet.} Aidan wordt echt niet gepest. Waarom maak ik me dan zorgen?

De school die we hebben uitgekozen voor hem is niet alleen vlakbij, maar het is ook een ‘vreedzame school’. Dat betekent dat ze er nadrukkelijk focussen op respect, verantwoordelijkheid en veiligheid. Ik las laatst een onderzoek in de Washington Post over hoe pauzes op school, als ze goed georganiseerd zijn, pesten kunnen verminderen en kinderen voorbereiden op het leren. Onze toekomstige school heeft een soortgelijke visie. Aidan gaat het niet nodig hebben, maar toch stelt dat me enigszins gerust.

Een vroegere collega van mij zei ooit:

Making the decision to have a child is momentous. It is to decide forever to have your heart go walking around outside your body.

Ik heb het opgezocht en het is een quote van Elizabeth Stone. De laatste tijd moet ik daar steeds aan denken. Mijn hart zit momenteel stevig gewikkeld om een grote peuter op de crèche, die gelukkig nog minstens een jaar klein blijft.

 

6 comments on “Moederhart: over veel te voorbarige schoolblues

  1. Papa

    Ik denk dat Aidan 2 harten met zich meedraagt. xx

    1. Yvonne Ausems

      Ach lieverd je komt er wel doorheen hoor! Toen jullie in ons leven kwamen had en heb ik altijd voor ogen gehad hoe jullie klaar te stomen voor die grote wereld. Mijn grootste struikelblok was elke weer het loslaten en dat gaat nog altijd door. Je krijgt er heel veel moois voor terug!

  2. Laura

    Loslaten is lastig ik weet er alles van zeker omdat je zo graag wil dat ze happy zijn!! Loslaten maakt je kinderen ook happy ze krijgen er zelfvertrouwen van en je ziet ze groeien en trots zijn op hun eigen ontwikkelingen! Maar het is een grote uitdaging voor een moeder. geef het de tijd stap voor stap xxx

  3. Inge

    Hai Noraly,

    Ik kreeg je mail over je nieuwe blog (ik las Drift wel eens en heb ook vaag het vermoeden dat ik je ken…maar kan me echt niet bedenken waarvan?!) en ben eens gaan kijken. Wat leuk! En hoe herkenbaar ;)

    Wij hebben 2 jongens (oktober 2010 en april 2013), een beetje dezelfde leeftijd dus als die van jou. Gek hè? Hoe je ineens meer tijd lijkt te hebben met een tweede. Wij gaan overigens binnenkort bij scholen op bezoek, zo’n raar idee dat hij daar dan met z’n gymtasje loopt…

    Hoe dan ook, geniet ervan, en succes met je nieuwe blog!

  4. Noraly Post author

    Wat leuk Inge! Heb ook meteen even op jouw blog gespiekt. Hele gave foto’s. En ik ben jaloers.. dat je gewoon nu pas bij scholen hoeft te kijken. Dat moesten wij al voordat meneer geboren was. Succes straks!
    (En op twitter vond ik je foto, je ziet er inderdaad bekend uit. Wat typisch, waar zouden we elkaar dan van kunnen kennen…?)

Leave a reply

required

CommentLuv badge