20131012-143456.jpg
Een van de belangrijkste maar ook lastigste aspecten van opvoeden vind ik hoe je je kind keuzes leert maken. Niet zozeer de juiste (al zou dat mooi meegenomen zijn natuurlijk), maar wel het principe dat hij zelf verantwoordelijk is voor wat hij doet en dat alles een consequentie heeft. Wat ik daarbij vooral moeilijk vind, is doorhebben wanneer je kind toe is aan het maken van een bepaald soort keuze; dat je op tijd meegroeit in de volgende stap die hij of zij wil maken. Want ik merkte vandaag ook weer dat Aidan al veel verder is dan dat ik zelf doorhad.

Volgens een onderzoek dat ik hierover las zijn er drie elementen die psychologisch een belangrijke rol spelen in de transitie van baby naar peuter: mobiliteit, zelfbewustzijn en taal. Herken je dat ook? Ik wel! Bij alledrie horen verschillende typen keuzes die je leert maken. Zodra een baby kan kruipen leert hij dat hij niet voor alles afhankelijk is van anderen. Wat een vrijheid! Zelfbewustzijn en taal zijn net zo bevrijdend en blijken bij ons nu heel relevant in Aidans keuzeproces.

Hij is een late prater. Aidan is ruim tweeënhalf en begint nu pas zinnetjes te maken. Hij begreep (dat weet ik zeker) al heel snel alles wat je tegen hem zei, maar zich echt verstaanbaar uitdrukken, dat is iets van de laatste anderhalve maand. Mijn hart zwelt dan ook iedere keer van trots als hij nu naar me roept: “Mamma, wachte op mij!” of “ikke geef mamma kusje”, om de daad vervolgens bij het woord te voegen.

Niet kunnen zeggen wat je wil of niet wil lijkt me enorm frustrerend. Geen wonder dan ook dat wij sinds zijn tweede verjaardag zijn getrakteerd op een peuterpuber van jewelste. Ik ben er daardoor aan gewend geraakt dat veel dingen strijd zijn.

20131012-164817.jpg
Een standaard scenario, maar vervang gerust eten door willekeurig alles:
– “Aidan, niet je eten op de grond gooien.”
Hij doet het toch.
– “Aidan, ik zeg het nog één keer en anders zet ik je in de hoek.”
Een boevenhoofd blijft me strak aankijken, terwijl hij zijn rechterhand gevuld met pasta langzaam omdraait en naast de tafel opent.
– “Oké, je gaat naar de hoek.”
Een enorm gekrijs, want dit is uiteraard zo onrechtvaardig!
– (Zucht)

Dagelijks waren er een hoop van dit soort momenten en ik betrapte mezelf er steeds vaker op, dat ik uitging van het negatieve. Ik accepteerde zijn gegil als iets dat er nou eenmaal bijhoort, ging daardoor te snel en ontnam hem feitelijk de mogelijkheid om een andere keus te maken. (Hoe is dat bij jullie?)
20131012-165526.jpg
20131012-165146.jpg
Deze vakantie is een verademing. Er is rust en ruimte om dingen op zijn tempo te doen. Vanochtend bijvoorbeeld moest hij in een havermoutbadje om te zorgen dat zijn waterpokken snel verdwijnen. (Wat een goede tip trouwens; een sok met zemelen of havermout in het bad doen en daar flink in knijpen. Het werkt super. Dank jullie wel!) Daarna smeren we hem normaliter nog eens extra in met het slijmerige goedje dat door de sok heen komt. Drama! Hij wil dat PERTINENT niet.

Vanochtend echter was anders. Ik liet de sok links liggen en legde uit dat daarmee zijn kriebelende bultjes sneller weg zouden zijn. Hij ging gillen. Ik zei toen dat ik niets zou doen, tenzij hij zelf naar me toe zou komen om ingesmeerd te worden.

Hij ging huilen.
Ik wachtte.
Hij twijfelde.

EN KWAM TOEN NAAR ME TOE!

20131012-165708.jpg20131012-165739.jpg20131012-165805.jpg
Sniffend en wel liet hij zich overal insmeren. Wat was ik trots op dat kleine mannetje! Ik had gewoonweg niet verwacht dat hij al zo’n volwassen keuze kon maken. En wat een wijze les voor deze moeder…

Merken jullie ook dat kinderen ineens zo volwassen kunnen zijn? Hoe bijzonder is het als je kleine kindje iets doet wat niet fijn is, maar wat wel goed of nodig is! Ik zou zo graag jullie verhalen horen!

20131012-170132.jpg
PS Hoe kinderen je veranderen

5 comments on “Moederhart: Over kinderen keuzes leren maken

  1. Liet

    Ben benieuwd naar de verhalen…heb genoten van de foto’s!!!! <3

  2. Inge

    Oh, zo waar! Erg, hè? Hoe je soms zo gefrustreerd raakt door die ‘peuterpuberteit’ dat je zelf al direct in die weerstand gaat, nog voordat het nodig is?!

    De twee dingen die helpen (vind ik), is elk besef van tijd en je eigen wensen loslaten. (Ja, duh!) Nogal logisch, natuurlijk, maar ook echt het allermoeilijkste! Soms moeten er gewoon dingen, en dat zijn altijd de momenten dat het misgaat. Als je je eigen eisen loslaat, zoals op vakantie, dan wordt alles ineens makkelijker…. Erg herkenbaar!

    Leuk te lezen dat het bij anderen ook zo gaat ;)
    Fijne vakantie gehad?

  3. Noraly Post author

    Bedankt! Inderdaad, altijd als het niet kan, gaat het juist mis. Ja, dat loslaten he… dat lijkt een beetje het constant terugkerende thema. :)
    Vakantie was heerlijk!

Leave a reply

required

CommentLuv badge