mazzy stardust 1

Ik moet iets opbiechten. Ik heb de laatste tijd enorm zitten worstelen met het afbouwen van de borstvoeding. Lelie is nu ruim 8 maanden en inmiddels voed ik haar alleen nog ’s ochtends en ’s avonds. Maar, poeh, dat heeft me wat wilskracht gekost. Nu ik het aan het onderzoeken ben, blijkt het niet zo vreemd dat je daar behoorlijk last van kunt hebben. Het ‘loslaten’ zit niet alleen maar in je hoofd, maar er gebeurt ook op hormonaal gebied van alles met je lichaam. Ik wist het niet, misschien jij ook niet, en daarom wil ik het hier delen…

Mijn geliefde ochtendritueel: een hongerige Lelie wordt in haar slaapzakje door Brian binnengedragen en slaakt hoge, boze kreetjes terwijl ze ongedurig trappelt tot haar slaapzak uit, mijn shirt open en mijn beha los is. Met haar mondje wijd open lanceert ze zich vervolgens richting borst, hapt mis, snuffelt links en rechts met haar neusje op zoek naar melk om vervolgens met grote slokken te gaan drinken. Als ze dan eindelijk rustig wordt, legt ze een klein handje op mijn borst en is, zolang ze drinkt, even in de zevende babyhemel. Het is mijn favoriete moment ’s ochtends en ik ben gek op dat lieve, kleine dwingelandje.

Als je je kindje wil borstvoeden en het lukt je, dan is dat iets heel bijzonders. (Zelfs ervaren moeders weten; de start kan best lastig zijn, toch?) Het is een knuffelmomentje waarbij jij en je baby vaak helemaal op elkaar gefocused zijn. Niet altijd is het een ongestoord moment (broertjes en zusjes kiezen uiteraard net die tijd om een beker water om te gooien of bij je op schoot proberen te klimmen, de telefoon gaat, of je probeert nog even een berichtje tussendoor te sturen), maar het feit dat je het überhaupt kunt doen – als je daarvoor kiest – blijft heel speciaal.

Moeilijk, om van zoiets intiems en liefs afscheid te nemen. Ze worden groot! Zo snel al… Maar ik ben erachter gekomen dat er meer kan spelen.

mazzy stardust 2

De vorige keer schreef ik over hoe borstvoeding letterlijk een verslavend effect op je kan hebben. Dat heeft onder andere te maken met de afgifte van het hormoon oxytocine, het ‘happy’ hormoon. Het zorgt ervoor dat de melk gaat stromen, maar daarnaast voel je je door oxytocine fijn, vrolijk en verliefd (of in mijn geval heel loom!). Tijdens de borstvoedingsperiode raak je gewend aan regelmatige pieken van dit hormoon. Als die pieken afnemen, omdat je minder borstvoeding geeft, krijg je simpel gezegd ontwenningsverschijnselen. Niet alleen baby’s zijn dus melkjunkies, mamma’s zijn dat ook!

Stoppen of minderen met borstvoeding is een emotionele beslissing. Ik moet eerlijk zeggen; ik word er een beetje melancholisch van. Voor iedereen gelden andere redenen, maar voor mij telde dit vooral mee:

* Het kostte mij heel veel energie. Borstvoeding geven kost je zo’n 500 calorieën per dag en al gaf ik die met heel veel liefde, ik merkte dat het mijn lichaam best zwaar viel. (En dan al die nachten waarin je er meerdere keren uit moet…)

* Ik voelde me raar op mijn werk als ik ging kolven. In het begin deed ik dat twee per dag en de laatste maand één keer. Niemand heeft er ooit wat negatiefs van gezegd, maar ik had toch het gevoel dat ze het apart vonden. (Ik weet dat dat vooral in mijn hoofd zit, maar toch..)

* Lelie is steeds meer afgeleid tijdens het drinken. De eerste slokken drinkt ze nog heel gulzig, maar daarna gaat ze rondkijken, probeert ze zich los te wurmen, gaat spelen of zelfs bijten. (Auw!) En bovendien vraagt ze minder melk. Sinds ze vijf/zes maanden is krijgt ze ook andere hapjes en die gaan er erg goed in. Ze heeft me minder nodig…

Voor anderen zou dit absoluut geen aanleiding zijn om te stoppen, maar ik hik er al een tijdje tegenaan. Nu is het een feit: sinds vorige week geef ik alleen nog ’s ochtends en ’s avonds voeding. En wat een opluchting: het is meer oké dan ik had gedacht. Ik koester de lange tijd die het gelukt is volledig te voeden, en ook de momenten die ik nu nog heb (zolang ze nog duren). Ik ben vooral heel dankbaar dat het me überhaupt gelukt is beide kinderen relatief gemakkelijk borstvoeding te geven. Dat is niet vanzelfsprekend en daar ben ik me enorm van bewust.

Wat ik in ieder geval wil meegeven: Je kunt je naar voelen door het stoppen met borstvoeding en dat hoeft niet alleen met het emotionele aspect te maken te hebben. Je hormoonhuishouding verandert en daar kun je last van hebben. Die wetenschap alleen al kan een heleboel schelen.

Je vervelend voelen betekent niet automatisch dat je een postnatale depressie hebt (al kan dat uiteraard wel zo zijn; ga naar een dokter, of zoek hulp via la leche league als je denkt hier last van te hebben). In dit Engelstalige artikel vond ik veel nuttige informatie over het verschil ertussen.

Er stonden ook tips in dat artikel om je beter te voelen: Als het kan, bouw de borstvoeding dan langzaam af. Ga sporten, let op je ademhaling, zorg voor een goed slaapritme, zorg voor voldoende goede vetten in je dieet, heb plezier, maak oxytocine aan op een andere manier (door te knuffelen en te kussen) en mediteer.

Als je hier zelf ook tegenaan loopt; veel sterkte. Ik weet nu een beetje hoe je je voelt, maar ik kan je vertellen; het wordt beter!

alle liefs, Noraly

PS De kracht van kwetsbaarheid en borstvoeden in het openbaar

{Bronnen: la leche league: gebruik deze borstvoedingsorganisatie ook om hulp te krijgen, somberheid na het staken van borstvoedingweaning and postdepression, ook op borstvoeding.com staat een hoop informatie over o.a. het afbouwen. Foto’s: mazzystardust}

 

4 comments on “Bekentenis: Ik vind het zo moeilijk te stoppen met borstvoeding

  1. Von Ausems

    Wat goed van je Noor! Goed dat je het kan relativeren en wat goed om dit aan anderen mee te geven. Ik wens je veel sterkte hiermee en veel liefs xxx

  2. Merel

    Ja heel moeilijk dat afbouwen… Niven is bijna 6 maanden. Ga iig het aantal maal kolven op mijn werk proberen terug te brengen.

    1. Noraly

      Lastige beslissing, maar kan het me voorstellen. Niven is een schatje en wat wordt hij al groot! Succes. 😙

Leave a reply

required

CommentLuv badge