201412 zwanger

Drie weken geleden werd kleine Alexander geboren. Middenin de nacht! Terwijl zijn broertje en zusje lekker overdag kwamen, moesten we voor deze meneer om half drie ’s nachts naar het ziekenhuis. Wil je mee lezen hoe het deze keer ging?

Na de valse start half december met 36,5 weken, verwachtte ik in eerste instantie ieder moment dat de bevalling ook daadwerkelijk zou gaan starten. Maar de signalen bleven uit en het liep al tegen kerst. Inmiddels waren we verhuisd naar mijn ouders in Brabant om daar de tijd te overbruggen tussen onze twee huizen in. Het was heerlijk om in de laatste twee weken door mijn ouders verwend te worden. Er werd gekookt, de kleintjes werden ’s nachts opgevangen, dus we konden nog even ‘voorslapen’.

201412 kerstdiner

201412 Lelie kerst

Na kerst werd het oud en nieuw en ook die kwamen we zonder baby door. Inmiddels was ik net een fijne griep te boven aan het komen en dus vertrok ik op oud en nieuw al vroeg naar de slaapkamer. Gelukkig maar, want dat werd de laatste lange nacht!

Op 1 januari voelde mijn buik zo groot en zo vol, er kon werkelijk geen millimeter baby meer bij! Daardoor ging er al wel een belletje rinkelen: bij beide andere kinderen had ik ook de avond van tevoren dat gevoel alsof je letterlijk op ontploffen staat. :) En die nacht begon het…

weeentimer

Brian en ik gingen om een uur of elf slapen, maar ik voelde af en toe een krampje. Het zou niets kunnen zijn, het zouden weeën kunnen zijn, maar slapen kon ik in ieder geval niet. Om twee uur vond ik de krampen toch wel heel regelmatig en rond kwart over twee ging ik ze meten. Ze waren vaak kort, maar ze kwamen snel en al waren ze niet pijnlijk; ik had echt het gevoel dat mijn lichaam zich aan het voorbereiden was. (Om het een handje te helpen, stelde ik me bij iedere wee een bloem voor die opengaat. Al klinkt het misschien wat zweverig, het heeft mij alle drie de keren wel geholpen om me echt te focussen op wat een wee moet doen: zorgen dat de kleine naar buiten kan.)

Nadat ik Brian wakker gemaakt had en hij de verloskundige had gebeld, vertrokken we naar het ziekenhuis. Een uurtje later lag ik op de verloskamer. (Brian vroeg me zojuist of ik wel duidelijk had vermeld dat ik wéér eigenwijs was en dat ik wéér niet meteen naar het ziekenhuis wilde. Bij deze. ;)

Nog steeds waren de weeën heel goed op te vangen en kwamen ze regelmatig, maar niet vlak achter elkaar. Omdat we voor mijn gevoel veel sneller naar het ziekenhuis waren gegaan dan bij Aidan en Lelie, bereidde ik me erop voor dat de verloskundige zou zeggen dat ik maar heel weinig ontsluiting zou hebben. Maar nee hoor, ik zat al op 6 centimeter, hoera! Het zou niet lang meer duren…

De verloskundige stelde voor de vliezen te breken, maar toen ze dat destijds met Aidan deden, volgde er een waterval aan weeën. Nee dus. Een beetje mopperend, dat het dan wellicht nog heel lang kon duren, checkte ze me een half uur later weer: 9 centimeter! Wonder boven wonder kon ik de weeën nog steeds goed opvangen. (En dat was ook meteen het grote verschil met de eerste twee bevallingen; toen was het vanaf 8 centimeter echt even niet leuk, om het positief te zeggen.)

Met 10 centimeter werden de vliezen nu wel doorgeprikt en na wat voor mij toch nog behoorlijk lang voelde, maar wat in werkelijkheid maar een paar minuten was, werd ons baby’tje geboren!

201501 geboorte Alexander

Het is een onbeschrijfelijk gevoel, om je kindje geboren te voelen worden. Het is heel bijzonder, raar en intens, en erna is er zo’n ontlading. Alexander werd in één vloeiende beweging na het geboren worden op mijn borst gelegd. Ik voelde van alles tegelijkertijd: opluchting! blijdschap! verdriet! angst! dankbaarheid!
En ook een soort verwondering; ‘hoort dat kindje bij mij?’

201501 Alexander weegschaal

Wat heerlijk, eindelijk compleet…

201501 eerste foto Alexander papa mama

Om zeven uur vertrokken we naar huis, waarna we thuis in bed wachtten op de twee kleintjes. Die waren net wakker en kwamen de kamer binnenrennen! Aidan was meteen volledig verliefd op zijn kleine broertje. Hij zag hem en heeft wel honderd keer gezegd: “Awww, Alexander, hij is zo lief!” Lelie bleef een beetje op afstand van het bed staan en klom er toen ook aarzelend op.

201501 Alexander dag 1

En vervolgens gaven ze allebei het cadeautje dat ze zelf hadden gekocht voor de baby. Maar Aidan bood ook meteen zijn eigen knuffel aan, want eigenlijk moest Alexander die gewoon hebben. Je kunt je voorstellen wat een smeltende moeder ik was.

201501 cadeautjes Alexander door Aidan en Lelie

201501 Aidan Lelie Alexander op grote bed

De eerste dagen (of nee, weken) verliepen vervolgens in één grote chaotische roes, waarin we weer helemaal moesten wennen aan het leven met een klein baby’tje. Want hoe werkte dat ook alweer met kruiken onder of boven het lakentje, voedingstijden, glibberige kleine okseltjes in bad en jee, wat zijn die babybilletjes klein! (En om op te eten zo lief!)
En tegelijkertijd wilden we aandacht geven aan Aidan en Lelie en moesten we zorgen dat ook zij aangekleed werden, te eten kregen, konden spelen, elkaar niet in de haren vlogen en wilden we af en toe ook nog even rustig een boekje met ze lezen.

Een vriendin van me die sinds een jaar ook moeder van drie is, verwoordde het mooi: “Je wilt je andere kindjes nu eigenlijk het liefst 66% van je aandacht geven, want dat hebben ze zo nodig, en niet maar 33%.” En in de praktijk is het soms zelfs minder dan dat…

Het is daarom ZO’N LUXE dat we nu bij mijn ouders logeren en daardoor vier extra handen hebben om ons te helpen. Vooral ’s ochtends zorgen ze ervoor dat de kinderen uit bed gehaald worden en ontbijt krijgen en mijn vader gaat iedere dag lekker met ze naar buiten.

Alexander and the nighty night nursing light

Ook zitten we uiteraard weer middenin de nachtvoedingen. Sinds Brian is gaan werken is mijn vertrouwde nighty night nursinglight weer onmisbaar ’s nachts. Het is een klein button-lampje met een clip, een timer en een trilfunctie. het geeft net genoeg licht zodat ik prima de baby kan verschonen en kan voeden, maar het maakt Brian niet wakker. Aangezien hij dagelijks een behoorlijke reistijd heeft, vind ik dat een fijn idee.

Langzaam maar zeker wennen we allemaal weer aan elkaar. Ik vind tussen de voedingen door steeds meer tijd voor andere dingen.

201501 Aidan over Alexanders wieg

20150106 mamma Aidan Alexander 3

Aidan blijft het heerlijk vinden om met zijn broertje knuffelen en wil ook de hele tijd met hem op de foto.

201501 Lelie beschuit

201501 Lelie boefje beschuit

Lelie went steeds meer, maar de baby kan haar nog niet heel erg veel schelen. Beschuitjes en dan met name de muisjes, dat is dan wel weer interessant!

201501 mamma Alexander oogjes dicht

201501 hallo Alexander

Lieve lieve Alexander, je bent zo welkom!

Bedankt iedereen voor alle felicitaties ♥

16 comments on “Het geboorteverhaal van Alexander

  1. Sandra

    Heel mooi om te lezen! En dan die prachtig sfeervolle foto’s erbij. Zou zo in een tijdschrift kunnen :-).

  2. Lisanne

    Wat een mooi verhaal :)

    Ik smelt bij de foto van de 3 kids bij elkaar <3

  3. Evert van Soest

    Ik voelde de weeën bijna. Proficiat met je mooie baby.
    Dat hij maar zo mooi als de moeder mag worden !
    groetjes Evert

    kapsalon Vriens

  4. anouk

    Supermooi om te lezen! Herbeleving van eigen bevallingen <3 Die foto van de drie kindjes op bed is er een om heel groot in te lijsten!

  5. Mieke Driessen-Ausems

    mooi verhaal om eindelijk eens te lezen.Het doet mij aan mijn bevallingen terugdenken!!!!Zolang geleden.Mijn oudste zoon wordt volgend jaar al 50 jaar.Gossie!

    1. Noraly

      Wat leuk om te horen! Bevallingsverhalen zijn van alle tijden nietwaar? x

Leave a reply

required

CommentLuv badge