Anouk - familie compleet

anouk - brug

anouk - landschap zon

Vandaag het achtste interview in de serie “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in…” Medemoeders op de meest geweldige plekken (London! New York! Qatar!) vertellen openhartig over hun belevenissen en hoe anders het soms is om zwanger te zijn in het buitenland, laat staan bevallen of er je kinderen opvoeden. Iedere week komt er een nieuw avontuur online. Vandaag lees je de belevenissen van Anouk.  

Anouk - hallo

Hallo!

Ik ben Anouk, 29 jaar en woon met mijn man en onze twee jongens Evan (3) en Finn (1,5) in de Wicklow Mountains in Ierland. Ik heb mijn man tijdens een stage in Ierland in 2006 leren kennen en ben in 2008 hierheen verhuisd. We wonen in een cottage, die we recentelijk hebben uitgebreid, midden in het bos, op het platteland. Ik ben sinds ruim twee jaar thuis bij de jongens en werkte daarvoor in een hotel als bruiloft- en partijencoördinator en bij een tour operator.

Ik ben geboren en getogen in Waalwijk. Het plattelandse leven hier is iets waar ik in ben gegroeid. Omdat ik destijds nog studeerde, was ik de eerste twee jaar steeds maar enkele weken in Ierland. Soms is het wel lastig overal ver vandaan te wonen; even snel wat boodschappen of een middagje winkelen wordt, zeker met twee kleine kinderen, al snel een hele onderneming. Maar de ruimte en prachtige omgeving waarin we wonen, maken dat zeker goed.

anouk - zoontjes bij het hek

anouk - pappa en zoon

10 kilometer verder is hier ‘just down the road’

Ierland is qua oppervlakte ongeveer 2,5 keer zo groot als Nederland. Afstand en reistijden worden hier dan ook anders ervaren; drie kwartier tot een uur rijden om bij iemand op bezoek te gaan, is heel normaal. Kinderen gaan bijna altijd met de schoolbus of auto naar school. En als vrienden tien kilometer bij je vandaan wonen, is dat ‘just down the road’. De dichtstbijzijnde supermarkt is een half uurtje rijden. Met twee kleine kinderen is die trip één keer per week meer dan voldoende. Ik maak dan ook een weekmenu, heb twee vriezers en een grote voorraadkast. Zo hebben we altijd voldoende en gevarieerd eten in huis.

Wij wonen precies tussen twee dorpjes in, ieder op minder dan tien minuten rijden. Hier kunnen we dan ook gezellig naar de speeltuin, melk en brood halen bij het dorpswinkeltje, de dokter en tandarts bezoeken en naar de preschool. Even bij iemand binnen lopen voor een kopje koffie is wel lastiger door de afstanden, maar ook zeker doordat veel moeders werken. In ieder dorp zijn ‘play groups’ waar peuters eens per week samen kunnen spelen. Hier zijn wij echter nooit heen gegaan. De jongens schelen niet veel qua leeftijd en spelen dus vaak met elkaar. Evan gaat sinds september twee ochtenden per week naar preschool waar hij dus nu zijn sociale contacten kan uitbreiden.

Anouk - verbouwing

Anouk - verbouwing 2

Anouk - cottage 2

anouk - cottage

De grote verbouwing

Toen mijn man hier kwam wonen was het een bouwval. Hij heeft jaren gewerkt aan het oude deel van de cottage, wonend in een tent en daarna in een stacaravan. Dat zou niets voor mij zijn geweest. Ik zeg dan ook vaak dat wij waarschijnlijk geen koppel zouden zijn geworden als we elkaar in die tijd hadden leren kennen. De oude cottage had maar twee slaapkamers en het vele bezoek uit Nederland samen met onze kinderwens maakte dat we moesten aanbouwen. De basis van de aanbouw is een ‘timber frame’ wat door een lokaal bedrijf is gemaakt en geplaatst. Maar verder heeft mijn man bijna alles zelf gedaan; van de graafwerkzaamheden (dat hoort erbij als je op een berg woont) tot de badkamer, van elektriciteit tot de granieten buitenmuur.

We zijn begonnen toen ik net zwanger was van Evan en ik stond dan ook regelmatig hoogzwanger op de steiger. Afgelopen zomer konden we eindelijk officieel zeggen dat we klaar zijn! Het was een ongelofelijk groot project, wat niet zonder slag of stoot is gegaan. Maar het resultaat is geweldig. We hebben nu een huis waar we als gezin heerlijk in kunnen leven met voldoende ruimte voor gasten en werk.

anouk - winter

Anouk - familie in de sneeuw

Heftige winters

Het Ierse weer is redelijk te vergelijken met het Nederlandse weer. Het is echter vaak net een paar graden koeler en het regent, zeker hier in de bergen, vaker. Sinds ik hier woon hebben we twee echt slechte winters gehad. En met ‘echt slecht’ bedoel ik weken sneeuw, niet het huis uit kunnen, bevroren water- en gasleidingen en soms zelfs geen elektriciteit. Wij treffen dan ook ieder najaar de nodige voorbereidingen. Deze blijken, gelukkig, niet ieder jaar nodig. Maar liever het zekere voor het onzekere. Zo zorgen we dat er ruim voldoende kachelhout is en vullen de vriezers aan. Ook hebben we een aggregaat, voor als onverhoopt de stroom uit valt, door bijvoorbeeld een omgevallen boom, want aan een volle vriezer heb je nog niks zonder elektriciteit. Voor de auto’s komen de sneeuwkettingen, dekentjes en slotontdooier weer van zolder. En we leggen de surfplank vast klaar. Om mee van de berg te roetsjen!

anouk - zwanger

Zwanger zijn in Ierland

De verloskundigenpraktijk zoals die in Nederland bestaat, kennen ze hier niet. Alle prenatale controles worden gedaan in het ziekenhuis en voor diegenen die daar ver vandaan wonen is het de huisarts die enkele controles (tot 38 weken) waarneemt. Het zwangerschapsverlof is hier wel luxe. Je krijgt 26 weken en kan daarna nog 16 weken onbetaald ouderschapsverlof opnemen. Het betaalde verlof is echter nogal met haken en ogen; je werkgever mág je volledig betalen, maar hoeft dat niet. Als hij dat niet doet, betaalt de staat 80 procent van je inkomen van twee jaar vóór je zwanger werd. Voor mij pakte dat dus net verkeerd uit en ik hield daardoor helaas bijna niets over.

anouk - voetjes

Anouk - pasgeboren kindje

Geen ruggenprik, maar lachgas

Ik had er waarschijnlijk niet voor gekozen, maar thuisbevallingen zijn hier sowieso erg zeldzaam. Je komt ook nog eens alleen in aanmerking als je binnen een straal van 20 minuten van het ziekenhuis woont. Helaas is poliklinisch bevallen geen optie; jij en je baby moeten tot minimaal 24 uur na de geboorte in het ziekenhuis blijven, wederom in verband met de reistijd naar het ziekenhuis mocht er iets gebeuren thuis. Wij wonen op een uur rijden van het ziekenhuis. Mijn man is na de bevalling van Evan naar huis gegaan, ‘s middags weer op bezoek gekomen en heeft ons de volgende ochtend opgehaald. Na de geboorte van Finn is hij bij vrienden in Dublin blijven slapen. Zij pasten namelijk op Evan terwijl wij naar het ziekenhuis waren.

De ruggenprik is erg populair en ik werd dan ook bijna voor gek uit gemaakt dat ik ‘alleen lachgas had gebruikt’. Lachgas wordt hier en ook in Groot-Brittannië veel gebruikt. Je mag het zelf door een mondstukje inademen en bepaalt dus zelf hoeveel je gebruikt. Als je het continu inademt, word je licht in je hoofd. Het is een lichte, zeer tijdelijke vorm van pijnbestrijding; iedere wee moet je het weer opnieuw inademen.

Als je borstvoeding wilt geven, zit je hier prima. Zo is er hier in de buurt een wekelijkse breastfeeding support group en komt de lactatiekundige, gratis, bij je thuis als het niet zo vlot gaat. Het grote gemis na het krijgen van een kindje hier is echt de kraamhulp, want wat zou ik dat heerlijk gevonden hebben. Ik was zelf na beide bevallingen snel weer op de been. Als je echter bijvoorbeeld een keizersnede hebt gehad of het mocht om een andere reden lichamelijk niet vlot gaan, dan blijf je sowieso wat langer in het ziekenhuis. Mocht je thuis nog steeds niet goed uit de voeten kunnen, dan moet je echt een beroep doen op familie en vrienden.

Anouk - voorlezen

Anouk - zoontje in de zon

Parttime werken is inmiddels normaal

Ik ben sinds 2,5 jaar thuisblijfmoeder en vind het fijn dat wij deze mogelijkheid hebben voor onze jongens. De meeste Ierse moeders waren dat ook, maar tijdens de meest recente recessie stortte de building sector in, met als gevolg dat veel mannen zonder (full-time) werk kwamen te zitten. Om hypotheken en andere rekeningen te betalen, moesten de Ierse moeders weer aan het werk. Het aantal thuisblijfmoeders daalt dan de laatste jaren ook snel. De meeste moeders werken parttime; drie of vier dagen per week. Maar het thuisblijfmoederschap wordt ook nog steeds als normaal gezien, merk ik sinds ik zelf thuis ben.

De Ierse opvoeding gaat meer op gevoel dan via ‘het boekje’. De controle door het consultatiebureau is dan ook veel minder frequent en niet zo betuttelend als in Nederland. Hier wordt niet tot in detail beschreven wat baby’s mogen eten en wanneer, hoeveel ze precies moeten wegen en hoe lang ze mogen zitten per dag. Zo lang je baby zich goed ontwikkelt er er geen gekke dingen zich voordoen, zijn ze tevreden en vertrouwen ze erop dat je goed voor je kind zorgt.

Anouk - 2 fotos

anouk - zoontje kneedt deeg

anouk - jongste zoontje deeg

Ik heb niet een bewuste keuze gemaakt om thuisblijfmoeder te worden en de berusting in het thuisblijfmoederschap had ik dan ook lange tijd niet. Maar de laatste paar maanden is er acceptatie. Dit is wat op dit moment het beste is voor onze kinderen, voor ons gezin. Ze zijn maar heel kort zo klein en zo veel thuis. Zodra ze naar school gaan, verandert alles. Tot die tijd ben ik er voor ze. En bakken we cake of pepernoten, lees ik 36 keer per dag hetzelfde boekje, ruim ik 28 keer de Duplo op en hoor ik wel 500 keer iemand ‘MAMA’ roepen.

Het Ierse leven is goed

anouk - landschap mist

IMG_0252

Het grootbrengen van je kinderen zonder je familie en jeugdvriendinnen in de buurt is niet altijd leuk. Ierland is alleen gelukkig niet de andere kant van de wereld en ik zie iedereen regelmatig. Maar even op de koffie of samen de stad in zit er niet in. Dat vind ik soms wel jammer.

Gelukkig heb ik hier ook goede vriendinnen. Ieren zijn erg open en gastvrij wat leggen van contact wel makkelijker maakt. Nu ga ik regelmatig hardlopen met twee vriendinnen die ook jonge kinderen hebben. En een andere komt vaak eten en logeren met haar dochter. Veel afspraken draaien op dit moment wel om de kinderen, maar af en toe spreek ik ook een avondje alleen met ze af; even geen kinderen aan onze benen en gewoon gezellig kletsen en borrelen bij iemand thuis.

De kans dat wij ooit naar Nederland verhuizen acht ik klein. Mijn man is Iers, onze kinderen groeien nu hier op, we hebben een prachtig huis gebouwd in een mooie omgeving; het leven is goed.

anouk alleen

Dank je wel, Anouk!

Wat een prachtige natuur in Ierland! En heerlijk om er je eigen huis helemaal zelf te bouwen. (Klinkt als een aflevering uit ‘De grote verbouwing’! Ken je dat? Ik ben een groot fan. :)

Wil je meer lezen van Anouk? Ze houdt een blog bij: Op Het Platteland.

PS Alles hoe je overleeft als Nederlandse moeder in Londen, Qatar, Geneve, India, Stockholm, Beieren en New York. Meld je aan voor de emailupdates of volg More Please via Bloglovin ♥ om niets te missen van deze serie.

{Credits: foto’s van Anouk}

2 comments on “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in… Ierland

    1. Noraly Post author

      Leuk hè, dank je, ben blij dat Anouk haar verhaal wilde vertellen :)

Leave a reply

required

CommentLuv badge