369207368_f023bcc889_z

Is het niet vreemd hoe een lift een hele wereld op zichzelf kan zijn? Vrij en blij loop je door de stad, maar zodra je in een lift stapt, vaak gezellig dicht op de andere passagiers, ben je je ineens enorm bewust van… nou van alles eigenlijk. Of je rare geluiden hoort van de lift zelf (ieks!) of van medepassagiers. Of iemand je net iets te lang aanstaart, rechtstreeks of sneaky via een spiegel in het plafond. Of iemand je aanraakt (per ongeluk? expres?).

Waarom is dat? Waarom kan een lift zo ontzettend ongemakkelijk voelen? In een onderzoek op BBC news geeft professor Babette Renneberg een logische verklaring. “Je hebt onvoldoende ruimte. Normaliter houd je een armlengte afstand als je iemand ontmoet en in een lift kan dat niet.” Dat voelt dus onnatuurlijk. Ze zegt dat in zo’n kleine, afgesloten ruimte het belangrijk voor ons wordt om niet bedreigend of vreemd over te komen. Het makkelijkste doen we dat door onze blik naar de grond te richten. (Al zegt dit onderzoek juist weer dat mannen iedereen inclusief zichzelf checken in de spiegels. ;)

wooden yard dice

Het grappige is, dat de meeste mensen door die ongemakkelijke omgeving, zich onbewust gedragen als de stippen op een dobbelsteen. Eén iemand is geen probleem, twee gaan in de uiterste hoeken staan, een derde ertussen in, bij een vierde schuift iedereen weer op naar de hoeken en ga zo maar door. Volgens de BBC schijnt het dezelfde ongeschreven regel te zijn die in mannenwc’s wordt gehanteerd! (Wie wist dat??)

PS Waarom sterren lijken te twinkelen

{Credits: foto lift Matt McDaniel, de grote houten tuin-dobbelstenen kun je hier kopen en het artikel van BBC news en van popular science}

Leave a reply

required

CommentLuv badge