201505 Lelie Aidan Alexander in bed

Als kinderen opgroeien komt er ongetwijfeld een moment in hun leven dat ze te maken krijgen met onaardige opmerkingen. Het is oké, het hoort er nou eenmaal bij en uiteindelijk leer je – vroeger of later – om ermee om te gaan. Maar breekt je moederhart niet als het gebeurt?

Ik realiseerde me laatst dat met taal, ook de mogelijkheid komt om elkaar pijn te doen met wat je zegt. Zo blij als ik ben dat ik nu echte gesprekken met Aidan kan voeren, dat hij me kan vertellen wat hij vindt en voelt en heeft gedaan; zo moeilijk is het om te horen dat iemand ‘niet zijn beste vriend is’.

Negen van de tien keer laat hij het zo van zich afglijden en sta ik te kijken wat ik nog kan leren op dat gebied van mijn kleine grote jongen. Maar de tiende keer is het raak. Dan zakken zijn schoudertjes naar beneden en dan somt hij heel verdrietig op wie er allemaal niet zijn vriend is. Voorheen hoorde ik het aan, gaf hem een dikke knuffel en afhankelijk van de situatie zei ik ‘komt-wel-goed-schatje’, leidde hem af, of ging ik er iets meer op in.

201505 Lelie Alexander

Maar laatst zag ik de film ‘the Help’. Een hele mooie film over Amerika in de jaren 60, toen veel blanke vooraanstaande gezinnen in het Zuiden nog een zwarte nanny hadden die hun kinderen opvoedde. (Hij is prachtig! Lees deze recensie van de Volkskrant als je meer wilt weten) Wat me vooral bij bleef uit de film, is de hele krachtige manier waarop deze nanny’s kindjes leerden omgaan met mensen die je niet fijn behandelden.

Ze zeiden maar drie dingen:
“You is kind. You is smart. You is important.”
Drie zinnetjes die over jou gaan, niet over de ander. Over wat belangrijk is, over wat je je moet herinneren. En ze herhaalden ze vaak.

Je bent lief

Je bent slim

Je bent belangrijk

Drie zinnetjes en ook ik zeg ze vaak. Als ik ze ’s avonds naar bed breng. Als ze iets doen waar ik trots op ben. En als ze zich verdrietig voelen. Het is ongelofelijk wat dit met Aidan heeft gedaan. Hij kan nu zomaar naar me toe komen en zeggen: “Mamma, ik ben lief, slim en belangrijk.” Uit het niets en met een kinderlijke vanzelfsprekendheid zonder een spoortje arrogantie. Het tovert altijd een lach op mijn gezicht.

Het leuke is, hij zegt dit nu ook tegen andere kinderen. Dan breng ik hem ’s ochtends in de kring en dan slaat hij zijn arm om het eerstvolgende jongetje heen en zegt doodserieus “Je bent lief en slim en belangrijk.”

Het is misschien een beetje gek. En het is misschien niet iets wat hij later nog zal durven zeggen. Maar op dit moment geeft het hem het gevoel dat hij gezien en gehoord wordt. En het geeft mij de mogelijkheid om op een simpele manier te laten weten dat ik er ben. Of eigenlijk dat hij er is, en mag zijn.

Hoe ga je zelf om met vervelende dingen die gezegd worden tegen je kinderen? Ik hoor heel graag tips!

PS Tips van een lerares

5 comments on “3 dingen om tegen je kind te zeggen

    1. Noraly Post author

      Dank je wel! (Ook voor je lieve privé berichtje)

  1. Marlous

    Heel mooie tips. Dit is een onderwerp waar ik vaak bij stil sta: hoe zou ik ermee omgaan als mijn Lauren gepest zou worden? Wat leer ik haar terug te zeggen tegen mensen die lelijk doen tegen haar? Deze tips zijn prachtig om mee te nemen voor nu. Want een goed zelfbeeld begint bij…. onze opvoeding-skills! Thanks! Louzieloulou ;-)

    1. Noraly

      Wat kun je je zorgen maken hè, je wilt zo graag dat ze zich altijd fijn in hun vel voelen. Ook al is het vaak nergens voor nodig en lossen ze het zelf wel op. En toch blijven die zorgjes…♡ :)

  2. Pingback: Mama Glossy JERR BLOGT: MIJN STRUGGLE MET DE OUDSTE - Mama Glossy

Leave a reply

required

CommentLuv badge