laura - gezin closeup 2

laura - collage

laura - motoren

De laatste tijd kreeg ik steeds vragen om de interviewserie “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in…” te herhalen. Ik liet daarin medemoeders op de meest geweldige plekken (New York! Zweden! Qatar!) aan het woord, die openhartig vertellen over hun belevenissen en hoe anders het soms is om zwanger te zijn in het buitenland, laat staan bevallen en er je kinderen opvoeden. Daarom vandaag een nieuw verhaal. Als je het leuk vindt, lees je hieronder de belevenissen van Laura die het leven van voetbalvrouw leidt in Atlanta.

Laura en Hans

Hallo!

Ik ben Laura, 32, en woon nu bijna vier jaar in de Verenigde Staten. Mijn man is Hans Denissen, een professionele voetballer en we reizen heel wat af voor zijn beroep. We hebben in de VS daarom niet altijd op dezelfde plek gewoond: eerst twee jaar in San Antonio, Texas, daarna een jaar in New York en nu zitten we in Atlanta, Georgia.

Voetbalvrouw, creatieveling en fulltime moeder

Ik ben een fulltime moeder van een ontzettend lieve dochter, Sophia, van drie. Ons leven draait letterlijk om mijn man zijn werk en dat is iets wat ik bijna tien jaar geleden al heb geaccepteerd.

laura - op het veld

laura - sophia kus tribune

De eerste jaren heb ik er wel moeite mee gehad, want om als behoorlijk geëmancipeerde vrouw zo afhankelijk te moeten zijn van iemand, is niet echt hoe ik me mijn toekomst had voorgesteld. Je wordt behoorlijk geleefd als ‘de vrouw van’. Het kan maar zo zijn dat je dagen of zelfs weken niks hoort over je toekomst en als dan toch dat ene telefoontje komt, brengt dat veel stress met zich mee. Vaak heb je maar drie dagen de tijd om alles te pakken! En dan is het op naar het volgende avontuur. Maar wanneer de liefde sterk is, dan accepteer je elkaar en het leven dat het met zich meebrengt.

laura - naaimachine

laura - sophia in voetbalrokje

Nu we alweer een tijdje in Amerika zitten, durf ik ook eindelijk iets met mijn creativiteit te doen. Veel van de outfits voor mijn dochter maak ik zelf en ik ontwerp voetbalgerelateerde truitjes en jasjes. Inmiddels wordt mijn dochter tijdens thuiswedstrijden vaak op de foto gezet met één van mijn nieuwe creaties. Wildvreemden vragen mij waar ik de kleding heb gekocht of ik krijg een compliment over hoe ze eruit ziet. Voor mij is dat een motivatie om er meer mee te doen. (Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met vleugels die er niet ‘kostuumachtig’ uitzien. Mijn eerste set is al aardig gelukt!)

laura - sophia met vleugeltjes

Bevallen is een dure zaak

Ik was zwanger en ben bevallen in Nederland en daar ben ik – na alle verhalen van zwangere Amerikaanse vriendinnen – erg blij om. Voor alles krijg je medicijnen voorgeschreven hier en het kost handenvol geld. Mijn vrienden zijn erg verrast dat ik van mijn dochter ‘natuurlijk’ ben bevallen. Die denken nog steeds dat ik niet goed ben, dat ik er zelf voor gekozen heb geen verdoving te nemen…

laura - pasgeboren sophia

laura - pasgeboren sophia kusje

Amerikaanse doktoren en verzekeringen vinden thuisbevallingen een te groot risico. De meeste verloskundigen zijn daarvoor niet getraind en het kost handen vol geld. In ons geval stond het zelfs in mijn verzekeringscontract dat ik niet thuis mocht bevallen. Als ik het wel deed zou het niet vergoed worden, met alle bijkomende kosten.
Sowieso is bevallen niet bepaald gratis hier. De gemiddelde Amerikaan met een goede verzekering betaalt zeker nog een paar duizend dollar extra, mits je een ongecompliceerde bevalling hebt. Als je uiteindelijk een keizersnede krijgt, dan kan het oplopen tot zeker $20.000.

Dit is niet het land voor lekkende borsten

Sophia is 5,5 week te vroeg geboren, en ik vond borstvoeding geven erg belangrijk. Omdat ik in een mannenwereld leef, kon ik niet echt preuts zijn als het om het voeden van mijn dochter ging. De teamgenoten van mijn man keken er na een tijdje niet meer raar van op als ik ergens in een hoekje mijn dochter aanlegde. Ik heb zelfs een keer gehad dat we met wat teamgenoten in het zwembad waren en dat één van de mannen mij er heel nonchalant op attendeerde dat het voedingstijd was… Ik keek gelijk naar beneden en zag dat mijn borsten bijna knapten en er twee objecten zichtbaar waren. Zo gênant, maar ook grappig tegelijkertijd.

laura - bikini

Een andere keer moest ik voeden in een open stadion met 12.000 zitplaatsen, waar bijna geen schaduwplekje te vinden was. (En dat met 43 graden…) Ik vroeg aan een politieagent of er een plek was waar ik kon voeden en vertelde dat mijn man één van de spelers was. Deze man nam mij mee naar een binnenplaats waar ongeveer negentig andere politie-agenten in vergadering zaten. Hij leidde mij naar een vrouwelijke collega en ik ben in een hoekje achter haar gaan voeden. Daar zat ik dan met mijn dochter van een paar maanden te kijken naar de achterkant van een heel peloton aan agenten. Toen ze klaar waren werd ik begroet door verbijsterde maar vriendelijke agenten.

laura - stadion zonder schaduw

Amerikaanse eigenaardigheden

De hele ‘how are you’ vraag in supermarkten, op straat of in mijn geval van de voetbalvrouwen is eigenlijk heel nep. In restaurants maakten de obers er helemaal een circus van. Maar een teamgenoot van mijn man vertelde dat deze mensen misschien maar twee dollar per uur krijgen en moeten leven van hun fooien. Vaak zijn ze ook nog eens onverzekerd en moeten ze alles uit eigen zak betalen. Zij kunnen zich geen chagrijnig gezicht veroorloven.

laura - stars stripes

De eerste maanden in de VS heb ik me rot geïrriteerd aan deze ‘vriendelijkheidstactiek’, maar naarmate we er langer woonden kon ik er beter mee omgaan. Ik heb weleens een paar keer geantwoord met ‘oh niet zo goed, vandaag een zware dag etc..’ , gewoon om eens te kijken wat er zou gebeuren. Ze waren dan ook gelijk van slag, want het is niet echt de bedoeling dat je wat terugzegt.

laura - op straat met sophia

laura - sophia blauw rokje

Over de politie hier kan ik nog steeds niet helemaal uit. Ik heb politieagenten voorbij zien komen die letterlijk zo uit een film zijn gestapt; groot, sterk en met een gezichtsuitdrukking waar je bang van wordt. Maar ik heb ook gezien (vooral in Texas) dat politieagenten ontzettend dik mogen zijn. En dan heb ik het ik het echt niet over alleen een ‘maatje meer’. Nee, deze agenten kunnen zeker weten nog geen 100 meter rennen, want die liggen binnen no-time op de grond te hyperventileren. Ik kan me niet voorstellen dat een Nederlandse politieagent in deze staat zou mogen werken op straat.

laura - politie

Wat ik dé uitvinding van het land vind

De ‘Return Policy’! Wat het zo bijzonder maakt is dat alle artikelen GEBRUIKT mogen zijn. Wij hebben barbecues zien terugkomen in winkels met de vleesresten er nog op. Niemand kijkt je raar aan. Dat is het meest vreemde en tegelijkertijd het gaafste wat ik van dit land heb leren kennen. Als Nederlander ben je toch op een bepaalde nuchtere manier opgevoed en opgegroeid, dus toen we hoorden dat je alle aangekochte artikelen kon terugbrengen, kon ik het ook gewoon niet geloven.

Ik heb er de grootste moeite mee gehad in het begin en voelde me zo ontzettend schuldig als ik bijvoorbeeld iets terugbracht wat ik toch niet zo nodig had. Maar je went eraan. De eerste keer dat we echt iets kochten waarvan we wisten dat we het terug gingen brengen, was in Texas toen mijn zus op bezoek kwam.

Zij is erg allergisch voor onze kat Edgar (die al zeven jaar met ons meereist). We kochten de meest uitgebreide en luxe filterapparaten voor haar kamer, zodat ze nergens last van zou hebben. Na haar bezoek van een paar weken, hebben we alles weer in de doos gedaan en teruggebracht. Geen vragen, geen blikken… alleen een vraag over ‘cash of credit’. Het schaamrood stond op mijn kaken toen ik bij de klantenservice stond.

laura - sophia kat

Als je een kind knuffelt heb je zo een rechtszaak aan je broek

Kinderopvang betaal je normaliter volledig uit eigen zak. (Tenzij je weinig verdient dan springt de regering in). Helaas zitten er flink wat rotte appels tussen en is kindermishandeling of misbruik geen uitzondering. Het nieuws staat er vol van. Omdat een ‘daycare’ een hit of mis kan zijn, blijven vele moeders thuis voor hun kinderen.

laura - sophia

Wat me wel opvalt is dat veel moeders vrijwilligerswerk doen. Ik heb ook al een paar keer aangeboden om vrijwilligerswerk te doen, maar omdat ik geen geschiedenis heb in Amerika en ze dus niks kunnen terugzoeken van mij, ben ik een te groot risico. ;)

Mijn vriendin wilde mij een keer meenemen naar een opvang voor kinderen zonder ouders. Elke zaterdag gaat er een grote groep vrouwen naartoe om deze kinderen een thuisgevoel te geven en gewoon een praatje te maken. Er werd mij verteld dat ik ze absoluut niet mocht aanraken en al zeker geen knuffel of een kus, want voordat je het weet heb je een rechtszaak aan je broek hangen. Want dat is dit land ook… iedereen klaagt elkaar aan voor de stomste dingen. Zo bizar.

Vrienden maken in de VS

Mijn sociale leven is de ene keer groot en de andere keer ben ik heel alleen. In Texas had ik echt een groot sociaal netwerk en de mensen om ons heen waren zo fijn om mee te zijn. Jong en oud, alles zat er tussen. In New York had ik maar één leuke vriendin buiten het voetbal. Ze is een rasechte New Yorker en heeft me dan ook plekken laten zien waar ik anders het bestaan nooit van had geweten.

laura - grasveld

Hier in Atlanta is mijn vriendenkring ook erg aan het uitbreiden. Ik ben niet echt iemand die graag andere Nederlanders opzoekt buiten het voetbal. Al moet ik bekennen dat ik hier in Atlanta een Nederlandse vriendin heb en in Texas zit mijn beste maatje, ook een Nederlandse. Maar verder bevind ik me graag onder de locals en ben geïnteresseerd in hun cultuur.

laura - feestelijk

Ik doe elke dag ontzettend veel, omdat ik niet weet wanneer deze droom ophoudt. Ik probeer alles eruit te halen wat erin zit. In Texas heb ik dingen gedaan en gezien, die je alleen maar in films ziet en toen we in New York woonden heb ik de gaafste dingen meegemaakt. We woonden dicht bij Manhattan dus ik pakte de trein met de kleine en vier stops verder stond ik in de ‘City’. Als ik erover nadenk dat mijn dochter is opgegroeid in deze mooie steden is dat toch wel heel bijzonder.

Met een baby op de shooting range

Waar ik nog steeds van onder de indruk ben is het moment dat we waren uitgenodigd om te leren schieten op een ranch in Texas. Dat we een zes maanden oude baby hadden was absoluut geen probleem, want die kon gewoon mee. Mijn zus was in die tijd op bezoek en het was dus een perfect moment om een echt Texaans avontuur mee te maken.

Laura - shooting range

laura - shooting range

Toen we aankwamen hoorden we alleen maar schoten om ons heen. We kregen les van een ex-marinier en die man zag eruit alsof ie bij een gang hoorde. Doodenge vent… Maar uiteindelijk was hij zo vriendelijk en zo zachtaardig.

We hebben de tijd van ons leven gehad, zo gaaf als die dag was! Hartstikke illegaal in Nederland, maar hier stonden we dan met een baby, geweren, pistolen en zelfs een machinegeweer. Onze dochter droeg gehoorbeschermers en lag als een roosje te slapen in de Maxi-Cosi. Ze werd goed beschermd, maar het was echt een vreemde gewaarwording. Een stukje verderop zagen we zelfs een meisje van een jaar of acht schietles krijgen van haar vader. Het is zo grappig dat je in de supermarkten in gangpad 11 luiers kunt vinden en gangpad 15 kogels. Alles kan en mag in Texas.

laura - baby shootingrange

Wat de toekomst brengt…

We zitten nog maar een paar maanden in Atlanta en er is zoveel te zien dat we ook echt proberen alles te bezoeken. We gaan na het seizoen van Hans een roadtrip maken naar Chicago en Milwaukee. Hans gaat voor de time being daar indoor voetballen (professioneel) en indoor trainingen geven, want de kou daar is NIET normaal. In maart begint zijn seizoen weer en dan weten waar we ons volgende avontuur hebben. Dus mijn geluk is… ik kan weer een nieuwe staat ontdekken.

laura - gezin klif

laura - gezin waterval

Maar eerlijk gezegd maakt het me helemaal niet uit waar we ook terechtkomen. Samen met mijn man, dochter en kat is het altijd een thuis. Ik zeg altijd maar zo… ‘Gelukkig zijn is genieten van wat je hebt en geloven in wat nog komt.’

laura - gezin collage

laura - hans sophia

Laura - schaatsen

Dank je wel, Laura!

Laura schrijft een eigen blog: www.lauradenissen.com, over al haar avonturen als ‘voetbalvrouw’. “Het is echt niet altijd glitter en glamour zoals we vaak in de bladen lezen. Dat is maar voor weinig mensen weggelegd. Ik maak de keiharde realiteit mee van een ‘voetballer in de marge’ en dat gaat niet altijd over rozen. Daar schrijf ik over, met een sarcastisch tintje. Mijn droom is om uiteindelijk een boek te schrijven over hoe ik alles heb ervaren.”

laura - sophia met blauwe vleugeltjes

PS Leuk dat je mijn blog aan het lezen bent! Je kunt mijn berichtjes volgen via Facebook en ik Instagram wat af. Als je Laura’s interview leuk vond; hier vind je alle avonturen van Nederlandse moeders in het buitenland.

{Credits: foto’s van Laura}

12 comments on “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in… Atlanta!

  1. Von Ausems

    Nou, dat is nog eens leuk om te lezen Noor! Dankjewel! Liefs xxx

  2. Puck

    Wat leuk om dit te lezen zo! Lijkt me erg gaaf om in Amerika te wonen, is zo’n land van uitersten…

  3. Pingback: Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in… Atlanta! | Story of a Soccer Wife

  4. Pingback: How to survive motherhood in the USA… | Story of a Soccer Wife

  5. Noraly Post author

    Bedankt voor jullie lieve reacties en Lau, nogmaals super dat je meedeed! x

  6. Sheila

    Wat leuk om te lezen en zo herkenbaar. Niet als voetbalvrouw, maar ik reis regelmatig in Amerika. En jep, ook ik heb iets gebruikt terug gebracht; een campingbedje voor mijn zoon.

    En toevallig ben ik achter de schermen bezig met mijn volgende onderdeel van mijn reis van vorige maand; Atlanta. Dus dit interview sprak me meteen aan natuurlijk.

    1. Noraly Post author

      oh leuk, ik ben benieuwd Sheila!

  7. Liet

    Altijd fijn en hartstikke leuk om deze verhalen te lezen en hoe iedereen het weer anders beleeft,jammer van dat vrijwilligers werk want toen ik in Californie woonde heb ik bijn 2 jaar in een ziekenhuis gewerkt als vrijwilliger,misschien is elke staat anders of is het anno 2000 en nog iets niet meer mogelijk,hoop nog meer verhalen tegen te komen in de toekomst,smullen!

    1. Noraly Post author

      De regels zijn waarschijnlijk sindsdien een stuk aangescherpt. Maar wat leuk dat jij dat nog hebt kunnen doen!

  8. Floor

    Super leuk om Laura’s verhaal met foto’s te lezen!! Wat een bijzonder leventje en prachtig klein Lautje!!

    1. Noraly Post author

      Lieve lautje is niet meer zo klein als tijdens onze JK tijd :)

Leave a reply

required

CommentLuv badge