nomi - gezin

nomi - lancaster canal

nomi - lancaster castle

Tijd voor een nieuw interview! Nomi woont sinds zes jaar met haar man en twee kindjes in Noord-West Engeland. Ze is creatief en maakt prachtige foto’s van haar leven daar (ik volg haar al een hele tijd met veel plezier op Instagram). Nomi’s verhaal maakt deel uit van de serie, “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in…” Hierin lees je de verhalen van medemoeders die wonen op plekken die tot de verbeelding spreken. Ze vertellen openhartig over hun belevenissen en hoe anders het soms is om zwanger te zijn in het buitenland, laat staan er te bevallen en er je kinderen op te voeden. Wil je weten hoe Nomi dat ervaart?

Hallo!

nomi - met kindjes

Mijn naam is Nomi Olsthoorn en ik woon in Lancaster met mijn man en twee kindjes. Voor mijn studie ging ik een paar maanden stage lopen aan Edinburgh University, en daar heb ik Padraic ontmoet. We werden vrienden en daarna werden we ook een stel. Hij is Engelsman en werkt hier bij de universiteit. Toen hij net in Lancaster woonde hadden wij nog een lange-afstandsrelatie, ik werkte in Amsterdam als onderzoeker bij taalkunde en elk weekend ging een van de twee in het vliegtuig naar de ander toe. We besloten dat we graag kinderen wilden, en toen ik vijf maanden zwanger was ben ik hiernaartoe verhuisd. Mijn baas vond het goed als ik vanuit hier zou werken, als ik na mijn zwangerschapsverlof maar weer terugkwam. Toen Aoife (spreek uit; /ie-fuh/)  geboren was hervatten we dus het in twee landen leven. Elke maand gingen we voor een of twee weken terug naar Amsterdam. Helaas werkte dat toch niet zo goed als we gehoopt hadden en toen Aoife 9 maanden was heb ik mijn baan opgezegd en ben ik voltijds hierheen gekomen. Zij is nu vijf en we hebben sindsdien ook nog een zoon gekregen, Fergus, die bijna drie is.

Een stay-at-home moeder die ook cursussen geeft

nomi - allotment

nomi - oogst

Ik beschouw mezelf als ‘stay-at-home’ moeder, maar de realiteit is dat ik sinds ik hier woon, elk jaar wel een of meer cursussen hier aan de universiteit heb gegeven, op een soort free-lance basis. Ik ben gepromoveerd in de psychologie, met als specialisatie cognitieve psychologie, en ik bof dat ik hier in Lancaster ook geregeld aan de slag kan als docent in die vakken. Momenteel is er even geen werk en dat vind ik prima. Ik maak van de vrijheid gebruik door ons huis eens opnieuw in de verf te zetten en me nu echt volop op de kindjes en het moederschap te storten. Lancaster is een kleine stad en het heeft even moeite gekost om daaraan te wennen, maar nu ben ik best wel blij met het rustige leven hier, de school om de hoek, het centrum op loopafstand en vlakbij hebben we ook een buurtboomgaard met daaraan grenzend onze moestuin waar we veel tijd doorbrengen. Ik vind het heerlijk om zelf dingen te maken: ik naai en brei voor de kinderen, bak en kook graag en van de bessen uit de tuin maken we jam. Straks als beide kinderen op school zitten dan zoek ik wel weer een wat vaster contract.

Vroedvrouwen in donkerblauwe jurken

zwanger van aoife

aoife met de midwife

Het was voor mij heel interessant (oftewel best een schok) om halverwege mijn eerste zwangerschap te verhuizen naar een ander land, met een ander systeem. Ik was zo gewend aan de vlotte meiden die ik in Nederland als verloskundige had, die je altijd eerst even complimenteerden als je voor een afspraak langs kwam: ‘mooi buikje hoor’ en waar ik me heel erg in kon herkennen! Hier liepen de vroedvrouwen in donkerblauwe jurken en moest je je eigen map met aantekeningen (je ‘green notes’) altijd meenemen in plaats van in een computersysteem te zitten. Gek genoeg deed dat laatste feit me echt het ergste vrezen voor de stand van zaken in de gezondheidszorg, alsof ik decennia terug in de tijd was gegaan! Gelukkig viel het allemaal reuze mee, al was een complimentje over mijn buik ook hier eigenlijk wel erg welkom geweest.

Maximaal 39 weken betaald verlof

sling en twee

wagen

Om me heen zag ik dat mensen hier over het algemeen langer doorwerken dan in Nederland, maar tot mijn grote verrassing ook veel langer verlof hebben. Ik vond het dan ook best wel moeilijk om drie maanden na mijn dochters geboorte weer officieel aan de slag te moeten, ik was immers nog in Nederland in dienst. De vrouwen die ik tijdens mijn zwangerschap had leren kennen namen veel langer verlof, tot soms wel een jaar, met behoud van baan. (De regels zijn: je kunt tot 52 weken verlof nemen en maximaal 39 weken betaald krijgen, waarvan 6 weken 90% van je loon en de overige 33 weken het zogenaamde ‘statutory pay’: ongeveer £140 per week). Hoe ruimdenkend mijn Nederlandse baas ook was wat betreft op afstand werken en weinig aanwezig zijn op de afdeling, langer verlof was geen optie!

Lachgas tijdens je bevalling

aoife net geboren aoife een dag

(foto Aoife)

Bijna iedereen bevalt hier in het ziekenhuis. De mogelijkheid tot thuisbevallen is er wel, en wordt ondersteund waar mogelijk (dat wil zeggen. als er genoeg verloskundigen zijn die dag), maar komt in de praktijk weinig voor. Ikzelf wilde graag thuis bevallen, maar beide keren moest ik uiteindelijk worden ingeleid na bijna 42 weken. De standaard is met ‘gas and air’, niet echt een verdoving, maar je kunt dan lachgas inademen wat naar verluid de scherpe randjes een beetje van de weeën afhaalt en dat klopt ook wel volgens mij. Dat wordt overigens wel beschouwd als een natuurlijke bevalling. Er zijn net als in Nederland ook opties om in speciale bevalklinieken te bevallen, mits er geen complicaties zijn, en ook zijn waterbevallingen mogelijk in het ziekenhuis.

fergus geboren fergus 3 mnd fergus een dag

(foto Fergus)

Borstvoeden wordt hier erg gepromoot. Ik heb gehoord dat het Noord-Westen van Engeland van oudsher een erg laag percentage borstvoeden had, maar de mensen om mij heen hebben bijna allemaal de borst gegeven en lang ook! Ik vermoed dat die lange zwangerschapsverloven daar wel iets mee te maken hebben! Zelf heb ik Aoife 14 maanden en Fergus zelfs 21 maanden de borst gegeven.

Engelsen maken hun reputatie waar

nomi - tea2

nog wat engelsheid

De Engelsen zweren zelf dat hier in het Noord-Westen de mensen het vriendelijkst zijn, en dat zijn ze ook, maar ik vind dat ze nog steeds de reputatie wel waarmaken gereserveerd te zijn. Een lach, een praatje en een vriendelijk woord zijn er allemaal, maar echt doordringen tot iemand vind ik toch lastiger dan in Nederland. Of dat met de volksaard of met het taalverschil te maken heeft weet ik niet. Voor mijn laatste baan deed ik onderzoek naar tweetaligheid en ik weet sindsdien ook uit eigen ervaring dat hoe goed je ook bent in je tweede taal, je spreekvaardigheid en vooral ook je luistervaardigheid toch vaak minder goed zijn dan in je eerste taal. Ik heb daar in één-op-één gesprekken met mensen geen last van, maar vooral als ik bij een groepje sta dan vind ik het best lastig om het tempo bij te houden, helemaal als ze dan ook nog in hun lokale accenten vervallen!

Britse humor

nachthemd, ik denk dat je deze bedoelt

Dé uitvinding voor mij is BBC radio 4. Ik vind het heerlijk om naar de comedy programma’s op de radio te luisteren in bed, en het klopt echt dat humor voor de Britten een andere rol speelt! Mijn favoriete programma’s zijn the News Quiz, waar het wekelijkse nieuws even op humoristische wijze op vrijdagavond wordt besproken en I’m sorry I haven’t a clue, een programma dat de draak steekt met quizprogramma’s en werkelijk nergens over gaat. Je kunt het denk ik het beste vergelijken met theatersport, maar dan op de radio. Beide programma’s bestaan overigens al jaren en zullen hoogstwaarschijnlijk ook nog wel jaren blijven bestaan!

Met zijn allen naar buiten en dingen leren over de natuur

nomi - walk

nomi - muddy walk

nomi - lake windermere

Kinderopvang vanaf drie jaar is gratis voor vijf dagdelen per week. Daarvoor moeten ouders het zelf betalen (tenzij ze echt erg weinig verdienen), maar er zijn wel regelingen waarbij de kosten worden betaald vanuit het brutoloon van de ouders. De opties zijn nurseries of childminders (opvangmoeders).

nursery run eyeore's house 2

Hier in de stad hebben we best veel rondgekeken bij de verschillende nurseries, maar in vergelijking met wat ik heb gezien in Nederland waren ze allemaal heel veel ‘drukker’ qua stimulatie dan de rust-reinheid-regelmaat die je in Nederland vaak ziet bij de opvang. Geen bedjes, maar met zijn allen slapen op een stapel matrassen, geen boxen voor baby’s, veel speelgoed dat allemaal tegelijk beschikbaar is. Dit vond ik een van de moeilijkste cultuurverschillen hier. Ik wilde graag een beetje ‘zen’ voor mijn baby en dat was onmogelijk te vinden (wat er uiteindelijk ook toe geleid heeft dat ik dus ben gestopt met mijn baan in Nederland). Wat wel leuk is aan de opvang waar wij uiteindelijk voor gekozen hebben is de ‘forest school’: veel naar buiten met zijn allen in een afgeschermd stuk bos, en dan dingen leren in de natuur- en dat bij een totaal niet-zweverige crèche!

Werken ‘op niveau’ is moeilijk part-time

tas aoife leest

Wat mij vooral opviel toen ik hier kwam is dat in tegenstelling tot in Nederland hier heel weinig part-time banen zijn voor hoogopgeleide vrouwen. Degenen die werken ‘op niveau’ werken bijna allemaal full-time. Het recht om als je kinderen hebt iets minder te gaan werken bestaat in theorie wel, maar in de praktijk wordt daar weinig gebruik van gemaakt. Ik ben hier dan ook feitelijk omringd door veel andere vrouwen die wel gestudeerd hebben maar nu helemaal niet werken omdat er geen middenweg bestaat tussen er 120% voor gaan en thuis blijven. Dit is iets wat ik met mijn Nederlandse verwachtingspatroon echt nooit gedacht had!

Nieuwe mensen leren kennen

met bethie

vrienden

Er zijn hier veel expats, vanwege de universiteit, maar ik ken maar weinig Nederlanders. Onze vrienden hier hebben we veelal via het werk of de kinderen leren kennen (zoals overal denk ik), en dus zijn sommigen ‘buitenlands’ en sommigen Engels. Ik drink koffie met de moeders van school, of we gaan bij iemand cocktails drinken, ik ren met de buurvrouw, we hebben vrienden over in het weekend, of we gaan samen erop uit, eigenlijk heel gewoon allemaal!

Wat ik als raar of anders heb ervaren?

nomi - op de step

nomi - strand

Er is hier geen kraamzorg, je gaat het ziekenhuis uit en dat is het dan. Een paar keer komt de midwife nog even langs, gehoortests doen enzo, maar verder word je helemaal met rust gelaten. Dat vond ik wel heel onverwacht!

nomi - tekening

Het andere rare is dat kinderen hier al met vier jaar meteen op school leren lezen en schrijven. We kwamen terug van onze vier maanden in Nederland, en onze dochter van vier liep meteen een semester achter! Na een ochtend wennen en een dag op school kreeg ze meteen twee boeken mee naar huis om zelf thuis te lezen! Huiswerk begint al jong dus…

Onze toekomst…

nomi - vliegtuigraam

nomi - phonebox

Het is maar helemaal de vraag wat wij gaan doen. Voor een lange tijd miste ik Nederland heel erg, vooral nadat we daar voor een semester waren geweest voor mijn mans sabbatical. Familie om de hoek, lekker overal op de fiets naartoe… maar de laatste keer dat we daar waren miste ik opeens de ruimte en de natuur van hier. Het plan is altijd wel geweest dat wij op een dag naar Nederland zullen komen (mits er werk is natuurlijk), maar we zullen zien!

Dank je wel, Nomi!

Als ik dit zo hoor dan klinkt de ruimte en het tempo van het leven in Noord-West Engeland behoorlijk aantrekkelijk.. En wat is het er mooi. De foto’s komen grotendeels van Nomi’s prachtige instagramfeed (@mrsnomi)) die een echte aanrader is om te volgen.

PS Het verhaal van schrijfster Ellen in Curaçao en voetbalvrouw Laura in Atlanta

{Credits: foto’s van Nomi}

2 comments on “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in… Engeland

  1. Liet

    Ben dol op deze verhalen, het wordt allemaal zo goed en simpel verteld, ontzettend leuk!

Leave a reply

required

CommentLuv badge