Ellen - kinderen

ellen - tropical

ellen - gezin met man

ellen - skyline

Na de aftrap van Laura die als Nederlandse voetbalvrouw en mamma in Atlanta woont, is het nu de beurt aan Ellen. Zij woont met haar man en twee kindjes in Curaçao! Haar verhaal maakt deel uit van de serie, “Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in…” Hier lees je de verhalen van medemoeders op de meest geweldige plekken. Ze vertellen openhartig over hun belevenissen en hoe anders het soms is om zwanger te zijn in het buitenland, laat staan er te bevallen en er je kinderen op te voeden. Wil je weten wat Ellen meemaakte?

Hallo!

Ik ben Ellen Lina, 32 jaar, getrouwd met Jeroen en moeder van 2 zoons, Lewis (2011) en Miles (2014). Ik ben geboren en getogen in Arnhem en nu woon ik op Curaçao. We zijn verhuisd op 1 januari 2013 omdat Jeroen hier een baan kreeg als piloot. Jeroen is zelf geboren en opgegroeid op Curaçao, dus dat hij juist hier aan de slag kon was heel erg leuk. Zijn ouders en vrienden wonen hier, mijn oom en tante wonen hier ook. Dat maakte het emigreren wel makkelijker. We hadden eigenlijk weinig keus, Jeroen heeft een dure opleiding gedaan en de markt was en is slecht voor beginnende piloten. Dat hij een baan kreeg was behoorlijk bijzonder.

Bijleslerares by day, schrijfster by night

Ellen - kinderen 2

Ik werkte in Nederland als docente op het mbo, niveau 1 en AKA. Had jarenlang mijn eigen mentorgroep op de horeca en sportopleiding. Op Curaçao wilde ik niet per se in het onderwijs werken, maar ik ben er wel in terecht gekomen. Ik geef Nederlandse bijles in het speciaal onderwijs, twee ochtenden in de week. Verder geef ik particulier bijles en heb ik gelukkig erg veel tijd voor mijn kids en mijn grootste hobby; schrijven. Mijn derde roman; Sky, is net uitgekomen, voor volgend jaar staan er weer twee boeken op de planning. Heel leuk en spannend allemaal.

Sky

Verder doe ik wat de meeste moeders doen, rennen en vliegen. Hiernaartoe, daarnaartoe. Kind naar school brengen, kind ophalen, opruimen opruimen en opruimen, boodschappen doen, huishouden, zoals iedereen. Hier gaat alleen alles met de auto en is het iedere dag erg heet. Dat is voor de dagelijkse dingen niet altijd prettig. Ik ben van nature nogal een hyperactief persoon en ik ben dus ook met regelmaat oververhit. Hier moet je echt opletten dat je rustig aan doet, anders werk je jezelf constant in het zweet. Thank God for airconditioning, ik zou niet zonder kunnen! (Dat is heel verwend hoor, hier heeft lang niet iedereen airco).

Zwangerschap met zorgen

Ellen - 39 weken zwanger

Ik ben hier bevallen van Miles, die geboren is op 10 juni 2014. Tussen Lewis en Miles in kreeg ik een miskraam met zes weken, dat was kort, maar ik was daar wel even verdrietig van. Ik zocht een verloskundige om de miskraam te bevestigen en om ons verder te helpen met ‘wat nu?’ We kwamen zo terecht bij een oudere dame die ons op dat moment niet helemaal juist heeft geholpen, ze bleef een beetje zweverig, terwijl ik juist duidelijkheid wilde op dat moment. Gelukkig werd ik weer zwanger en vond ik toen een praktijk in de Kraamkliniek waar ze onze zorgen over de eerdere miskraam juist heel serieus namen.

Hier werkt het eigenlijk hetzelfde als in Nederland, je kunt kiezen voor een verloskundige, al is het ‘zwangeren boekje’ hier een simpel blaadje met wat aantekeningen. :) Ik merk wel dat er veel vrouwen direct naar een gynaecoloog gaan en bevallen in het ziekenhuis zonder dat hier reden toe is. Dat is dan weer Amerikaans. Thuis bevallen is hier ook niet echt vanzelfsprekend, bijna niemand doet dat. Ik ben van Lewis poliklinisch bevallen in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem, van Miles poliklinisch in de Kraamkliniek. Maar eigenlijk had ik liever thuis willen bevallen. Verdoving is in het ziekenhuis vast mogelijk, maar in de Kraamkliniek was dit geen optie. Toen ik daar kwam kijken, was dat één van de eerste dingen die de zusters tegen me zeiden. ‘Je kunt hier geen ruggenprik krijgen hoor!’

Ik lag in de uitrustkamer, mijn kindje in de kinderkamer

Ellen - De Kraamkliniek

Ellen - verloskamer

Ellen - kraamkliniek babykamer

Wat bijzonder was, was de geboorte van Miles in de Kraamkliniek. Nadat hij was geboren mocht ik hem eerst voeden, daarna werd hij meegenomen om te meten en te wegen, daar heb ik helaas niks van gezien. Daarna werd ik naar een soort uitrustkamer gebracht, klaarwakker, en mijn kind kwam maar niet. Die lag in de kinderkamer. Ouderwets!! Ik weet nog dat ik tegen die verpleegster zei: “Mag hij even héél gauw deze kant op!” en daar kwam hij, in zijn bedje op vastgeroeste wieltjes, schurend over de grond. Ik zat er met grote ogen naar te kijken. Omdat ik resusnegatief ben en ik de laatste anti-d prik uit de Kraamkliniek had gekregen, moest Jeroen een nieuwe regelen. Die was daar de hele dag mee zoet. Ondertussen lag ik me dood te vervelen in de Kraamkliniek, en ik mocht ook niet naar huis, terwijl ik superfit was. Douchen mocht ook niet en ik kreeg uiensoep (lekker voor de borstvoeding…). Maar de mensen waren fantastisch en ik kijk er met een prettig gevoel op terug.

Het is vooral moeders’ eigen wijsheid tijdens de zwangerschap

Ellen - 32 weken zwanger van Miles

Ellen - palmboom 2

Als zwangere vrouw word je hier naar mijn idee niet voorgetrokken of anders behandeld. Ze zijn wel van het bijgeloof, dus zwart dragen tijdens je zwangerschap zou bijvoorbeeld niet goed zijn. Beetje onzin vind ik. Vanwege de hitte moet je het natuurlijk kalm aan doen, dat is wel belangrijk, en echt voldoende drinken.

Ik heb het gevoel dat vrouwen hier minder naar de theoretische kant van de zwangerschap kijken, er wordt minder gehandeld naar wat er wordt voorgeschreven. Vrouwen luisteren naar elkaar onderling, luisteren naar moeder, oma en tante. Luisteren naar hun gevoel en de natuur. Al die regeltjes omtrent ‘dit mag wel, dit mag niet’, zijn hier wat minder aan de orde.

Borstvoeding is hier heel normaal, voor mij ook. Voeden deed ik gewoon in het openbaar, tot Miles 7 maanden was. Toen had ik er genoeg van. In Nederland voedde ik vaker in het openbaar want ik was met Lewis vaker onderweg. Met Miles ben ik meer thuis geweest. Maar als we op het strand waren bijvoorbeeld, ging ik gewoon voeden en niemand keek daar raar van op.

Alles is relaxter

Ellen - dolfijnen

Ellen - palmboom

Ellen - strand kinderen

Alles gaat een stuk rustiger, relaxter. Dat is soms wel fijn, moet ik eerlijk toegeven. Minder toestanden, minder stress, minder regeltjes, minder gezeur. Dat moet ook wel, daar is het veel te heet voor. Het is niet zo ‘overprikkeld’ als Nederland, mensen genieten van dingen zoals ze zijn. Ik zie met regelmaat hele families op de stranden op Westpunt, lekker de barbecue aan, de kinderen spelen samen, ze drinken een biertje. Dat is leuk om te zien.

De snacks zijn hier geweldig

Ellen - Beach

ellen - food ellen - eten

Dé uitvinding van het eiland vind ik het eten. Op Curaçao wordt heel erg lekker gegeten! Helaas is er daarom ook veel obesitas op het eiland, ook onder kleine kinderen. De snacks hier zijn geweldig: Pastechi’s (pasteitjes), kaasballen, saucijsrolletje en truki pan (eten ’s avonds laat bij een eetstalletje/truck). Ik ben een enorme lekkerbek, maar ik pas wel op! Veel eten is erg vet, dan word ik een tonnetje!

Kinderen gaan hier naar oma

Ellen - Lewis doet de oogtest bij het cb

Veel moeders werken, maar parttime bestaat hier eigenlijk niet. Meestal werken ze dus fulltime. Het werkende leven hier is vrij hard, werkdagen zijn lang en de salarissen liggen niet al te hoog. Er zijn hier maar heel weinig echte kdv’s zoals we die kennen in Nederland, er is ook geen vergoeding voor of belastingteruggave. Kinderen gaan hier naar oma. Vanaf anderhalf kunnen ze naar een speelschooltje (een soort peuterspeelzaal), dat aansluit op de basisschool. Alle schooltjes (inclusief basis en voortgezet onderwijs) stoppen hier rond half één, voordat het écht heet wordt in de middag. Daarna gaan de meeste kinderen naar huiswerkbegeleiding, naschoolse opvang of zijn ze thuis bij oma, de nanny of de live-in (een dame die in/aan huis woont en de kids opvangt en het huishouden doet).  Eigenlijk gaan kinderen vaak van hot naar her, maar dat is in Nederland niet altijd anders. Ik ben heel erg blij dat ik veel thuis ben en dat ik er iedere dag ben voor de kinderen.

Naar school!

Ellen - Lewis zijn graduation 2

Ellen - Lewis zijn graduation3

Ellen - Lewis zijn graduation

Nog zoiets bijzonders, de graduation van Lewis op zijn speelschooltje. Met optredens en al. Ze waren ‘geslaagd’ en gingen allemaal naar de basisschool. Het was zo fantastisch, al die kleutertjes met hun liedjes. Ze kregen allemaal een togaatje aan en zo’n hoedje met een pluimpje. Heel erg leuk! Overgewaaid uit de USA denk ik; ik had dat in Nederland nog nooit meegemaakt!

ellen - kids

Dan de basisschool. Er zijn vijf Nederlandstalige basisscholen, waar iedereen zijn kind op wil hebben. Wij hebben ons aangemeld op drie scholen en vervolgens vindt er een soort van loting plaats (met andere woorden, vriendjespolitiek, wie kent wie, blablabla). Godzijdank zijn we toegelaten op de basisschool van onze keuze, waar Jeroen vroeger ook heeft gezeten, maar hier waren 300 aanmeldingen voor nog geen 50 plekken.
Op één school zijn we daadwerkelijk afgewezen, daar kregen we een brief van, waar heel netjes in stond dat onze zoon niet toegelaten was op school. Dat voelde zo krom! Drie jaar en afgewezen! Op basis van wat? Ik werd daar heel kwaad van, ook al wilde ik niet eens naar die school (daar werden we ontvangen met; ‘Daar is de kantoor. Hebben jullie de trouwboekje bij?’ En dat moet Nederlandstalig zijn? Thanks but no thanks, het is wel zijn basis en daar ben ik iets teveel docent voor). Van de andere school hebben we nooit meer iets gehoord.

Je sociale leven zou hier heel leuk kunnen zijn…

Ellen - boten

Ellen - zwembad

Ellen - strandstoel

Ellen - arnhemse jongens op het strand

Je sociale leven zou hier heel leuk kunnen zijn, maar daarin ervaar ik kleine kinderen wel een beetje als een obstakel (zoals iedere jonge moeder, gok ik). Er zijn hier veel leuke restaurants en er zijn talloze happy hours waar je een heerlijk drankje kunt drinken met je voeten in het zand, maar om nou overal twee kids mee naartoe te slepen… Lewis begint nu een beetje de leeftijd te krijgen dat hij dat enigszins leuk vindt, Miles niet. Die is daar nog veel te klein voor. Er zijn mensen die het doen, maar ik heb geen leuke happy hour als ik constant achter een dreumes aan moet rennen, met water in de buurt en in die drukte. Nee, helaas, dat gaat nog even aan ons voorbij. Mensen romantiseren Curaçao vaak wat dat betreft, zien hun dreumes/peuter/kleuter lief spelen in de branding terwijl zij een biertje drinken. Nou, er bestaan vast kinderen die dat doen, maar die van mij niet! Naar het strand gaan is leuk, maar ook een hele onderneming. Mijn kids rennen van hot naar her, klimmen overal op en zijn niet bang voor water. Ontspannen is anders.

We kennen veel expats, hier wonen nou eenmaal veel Nederlanders. Feit is wel dat de vriendschappen nieuwer zijn. Mijn vriendinnen in Nederland ken ik al heel lang, dat is anders kletsen en dat mis ik vaak. Vooral mijn zussen, zij zijn mijn beste vriendinnen, mis ik heel erg. Vooral nu zij ook moeder zijn. Die kleine praatjes tussendoor, even langswippen bij elkaar, dat is erg jammer.

Je kunt hier niet fijn winkelen

Ellen - op het strand

Winkelen… Nee. Helaas. Niks. Heel erg, in mijn geval, want ik hou van kleding, van mooie tassen, schoenen, spullen voor in huis, kleding voor de kids. Maar nee, dat kan hier echt niet. Zo ontzettend jammer en balen. Wat ik koop, koop ik in Nederland tijdens de vakanties. Dan gaan we ook met extra koffers terug naar huis. Soms neemt mijn man spullen mee als hij voor zijn werk naar Miami moet, dan krijgen we allemaal mooie nieuwe schoenen van Nike en neemt hij speelgoed mee voor de kids. Allemaal veel te duur hier. Erg, erggg jammer.

Ik doe hier aan zelfverdediging

Ellen - Krav Maga Team

Mijn man was een keer in Nederland voor zijn werk, een update in de simulator, en ik was alleen thuis met Lewis, zwanger van Miles. Het was zondagochtend vroeg, zes uur geloof ik, en Lewis was al wakker. Omdat Nederland toen vijf uur voor liep, waren we met Jeroen op Skype. Ik vertelde hem dat ik de hele tijd een rare bonk hoorde achter ons huis, alsof ze bezig waren met gasflessen (wij halen ons gas voor het fornuis uit een grote gasfles, die staan meestal aan de andere kant van de keuken, buiten het huis). Ik keek door het keukenraam en zag niks, maar het gebonk bleef doorgaan. Jeroen zei al, schakel mijn vader even in. We wonen bij mijn schoonouders op het terrein, maar het was zo vroeg, ik zei: “nee, komt wel goed.”

Toen wilde Lewis ook door het raam kijken, die was toen nog twee jaar. Hij stond door het gordijn te turen en zei: “mama, er is daar een man.”
Jeroen zat natuurlijk mee te luisteren op Skype en die werd helemaal gek! Ik ging kijken en het klopte ook nog, er zat een man op onze muur. We mochten van Jeroen niet naar buiten maar toch ben ik met Lewis naar mijn schoonouders gegaan, en toen zijn we samen gaan kijken.

Het bleek de achterbuurjongen te zijn, die zijn rasta’s in een panty had gestopt en zodoende herkende ik hem niet. Hij kwam terug van het stappen en was met zijn halters aan het trainen, met zijn bezopen kop. Dat waren die bonken. Achteraf konden we erom lachen, maar Jeroen had een paar verhitte minuten aan de andere kant van de Skype verbinding. Ik ben helemaal niet bang aangelegd, maar feit is wel dat er hier op Curaçao veel wordt ingebroken en er zijn veel overvallen.

Ellen - Krav Maga

Ik weet niet of het idee ervoor toen mijn hoofd is binnengeslopen, maar nu ga ik iedere week naar Commando Krav Maga. Dat is een Israëlische zelfverdedigingstactiek, heel reality based. In mijn groep zitten alleen maar mannen, dat vind ik wel grappig. We leren onszelf te verdedigen in situaties met wapens bijvoorbeeld, maar ook wanneer je in een gevecht terecht komt. Het is heel fysiek en ik zit regelmatig onder de blauwe plekken, maar het is echt fantastisch en je voelt je op een bepaalde manier een stuk zekerder. We zijn een heel hecht team en dat moet ook wel want je vecht behoorlijk realistisch met elkaar, het vertrouwen moet er wel zijn. Ik heb hier heel veel plezier in.

Wat de toekomst brengt

Ellen - Eindelijk weer thuis

Wat ik binnenkort nog heel graag wil is een keer meevliegen met mijn man, dat is er nog steeds niet van gekomen in bijna drie jaar! Ik hoop dat we ooit weer terugkeren naar Nederland, dat hoop ik écht. Het hangt allemaal van Jeroen zijn werk af, dus we moeten geduld hebben en kijken wat er op ons pad komt. Ik weet inmiddels dat emigreren leuk is, maar dat mijn familie/vrienden/Nederland leuker zijn, dus ik hoef nergens anders meer heen, ik wil gewoon lekker terug naar huis. :)

Dankjewel, Ellen! Wat een stoere dame… Curaçao klinkt en ziet er prachtig uit. Ik kan me voorstellen dat het behoorlijk druk kan zijn met twee kindjes, maar oh, dat witte strand…. 

*******************************************
Als je geïnteresseerd bent in Ellens nieuw uitgekomen boek, Sky, dan kun je het in de boekhandel bekijken en kopen, maar ook via deze link. Let op, dit is een gesponsord linkje, dat heeft verder geen gevolgen voor jou, maar wel voor mij. :) Ik leg het hier uit.
*******************************************

PS Leuk dat je mijn blog aan het lezen bent en welkom hier! Ik schrijf zo’n drie keer per week een nieuwe blog en dat laat ik onder andere op Facebook weten. Op Instagram deel ik wat zich achter de schermen afspeelt. Tot ziens?

{Credits: foto’s van Ellen Lina}

5 comments on “Hoe je als Nederlandse moeder overleeft in… Curacao

  1. Frederique

    Erg leuk om te lezen. Het klinkt allemaal zo mooi. Moest wel lachen om de uiensoep. En ik vind bijgeloof zoals geen zwarte kleding tijdens de zwangerschap altijd wel leuk om te lezen omdat het zo cultuurgebonden is.

  2. Lilian

    Wow, wat interessant om te lezen! Lijkt me echt doodeng bevallen in het buitenland. Maar als ik de rest zo lees is Curacao toch leuker dan ik dacht! :-)

  3. Liet

    Daar gewoont als kind en dan heb je natuurlijk de tijd Van je leven, zou graag terug willen gaan zomaar in te neuzen, leuk verhaal en mooie foto’s!

  4. Noraly Post author

    Dank voor jullie reacties! Het lijkt me een heerlijk land, na alles wat ik er van Ellen over heb gehoord.

  5. Lydia

    Ondertussen alweer in Nederland ?

    Leuk verhaal. Gelukkig ben je snel bevallen van je volgende kind. Nu met zika is het allemaal complex.

Leave a reply

required

CommentLuv badge