The_Sept_Lookbook_2

Vorige week zat ik rustig in de auto op weg naar het werk, minding my own business, toen ik ineens uit het niets overvallen werd door een emotie die ik al heel lang niet zo scherp had gevoeld: er niet bij horen. Zoals muziek dat kan doen, had een liedje op de radio mij ineens zestien jaar terug in de tijd geworpen en ik landde koud en hard in een gevoel van toen.

Het bewuste liedje was La Camisa Negra van Juanes en ik was in één klap terug in een project met zestien medestudenten in Zuid-Amerika. Het klonk destijds zo gaaf; drie maanden lang met een clubje mensen van dezelfde leeftijd korte onderzoeksstages lopen bij multinationals ter plaatse en tussendoor heel veel reizen en genieten. Het was ook echt geweldig, maar zoals altijd wanneer ik in een grote groep mensen ben, voelde ik me continu extreem bewust van mijn doen en laten en totaal niet op mijn gemak.

Het had overigens ieder willekeurig moment in iedere groep kunnen zijn. Even gezellig een drankje drinken met een clubje na een zielige film? Niet voor mij, ik zit dan nog uren ín zo’n film en kan niet meteen terugschakelen en gezellig meedoen. Uitgaan met vriendinnen? Ik doe voor de show gezellig mee, maar zit mezelf, alles en iedereen onbedoeld te analyseren.

Het is iets waar ik zo lang ik me kan herinneren last van heb gehad. Ik ben er zo op gebrand om ‘erbij te horen’, dat ik me hyperbewust ben van wat de ander doet, wat ik doe, en of er ergens een signaal is dat ik het niet goed doe. Ondertussen gedraag ik me dan heel extravert en sociaal om vooral maar te verhullen dat ik diep van binnen bang ben en mezelf totaal geen houding weet te geven. Het maakt dat alles – alles – wat ik doe, aanvoelt als toneelspel. Ook al ben ik ergens oprecht blij om, verdrietig van, door geschrokken, of wat dan ook; een milliseconde van tevoren bedenk ik me hoe het overkomt als ik die emotie vertoon. Waardoor het nep voelt, ook al is het dat niet.

Doodvermoeiend.

the sept by birdasaurus tumblr

Maar gelukkig is dat verleden tijd. Althans dat dacht ik. Het vreemde is namelijk; ik vond dat ik er overheen was. Over de jaren ben ik zoveel zekerder geworden! Daar heb ik niet bewust iets voor gedaan; ik ben gewoon ouder geworden. Als je zo vaak geconfronteerd wordt met jezelf, dan krijg je ook alle kans om jezelf te leren accepteren. Nu, zevenendertig jaar oud, lukt me dat aardig: ik ben wie ik ben, ik durf ruimte in te nemen en ik voel me prima ook in mijn eentje.

Daarnaast heeft moeder worden ook enorm geholpen. Je voelt je zo krachtig als je zwanger bent, nietwaar? En als moeder een voorbeeld mogen zijn voor je kroost geeft ook een behoorlijke boost aan je zelfvertrouwen. Dat doe je toch maar weer even, dag in dag uit, ondanks alles, dankzij alles.

En dan toch ineens dat liedje, en dat gevoel van vroeger. Ik weet inmiddels wel dat zoveel mensen het gevoel hebben anders dan anders te zijn, en er niet bij te horen. Daarnaast, als ik erover nadenk, dan waren alle individuen van die reis hele fijne, lieve, slimme mensen. Steeds als ik aan iemand afzonderlijk denk dan kan ik alleen maar positieve dingen opnoemen. Het is alleen als ik aan ze dacht als groep dat ik dat gevoel had, van anders te zijn. En na al die jaren kan ik me dus nog goed herinneren dat dat pijn deed.

Eigenlijk was dat ook wat meteen hielp; het was maar een herinnering. Ik ben nu gewoon ruimschoots tevreden met mezelf. Alle mooie momenten met anderen zijn een bonus.

{Credits: beeld The Sept, via Birdasaurus}

12 comments on “Er niet bij horen…

  1. Christine

    WoW wat mooi en eerlijk (en herkenbaar)!
    Heel stoer en dapper!
    Je bent zo’n mooi mens van binnen en buiten, deze tekst bewijst dat maar weer eens! 😘

    1. Noraly Post author

      Wat lief van je Christine! Dankjewel. x

    1. Noraly Post author

      Ja hè, ouder en wijzer zullen we maar zeggen ;)

  2. Sheila

    Wat een liedje teweeg kan brengen. Het overvalt je soms zo. Niet alleen dat liedje, maar gewoon het feit dat iets jou een gevoel kan geven en je terug brengen in een moment waar je niet wilt zijn. Maar tegelijkertijd is het ook mooi. Want daardoor realiseer je ook weer hoe je gegroeid bent en waar je dankbaar voor kan zijn.

    Mooi geschreven!

    1. Noraly Post author

      Precies dat, wat goed omschreven! Dankjewel.

    1. Noraly Post author

      Dankjewel lieve Julia, soms merk je inderdaad ineens weer hoe het voelde.

  3. Margriet

    Wat openhartig! Meestal bestaan die meningen van andere mensen alleen in je eigen hoofd. En ook al bracht het liedje herinneringen terug, ik hoop dat je nu trots bent op wie jij bent en niet op wie je denkt dat je moet zijn. En dat je vrienden hebt die dat ook zo vinden.
    Margriet plaatste onlangs…Moeders voor Moeders

    1. Noraly Post author

      Dankjewel Margriet. Ik zit inderdaad prima in mijn eigen vel nu. :)

  4. Liet

    heel herkenbaar en ja wanneer je ouder wordt gaan de scherpe randjes eraf maar ik begrijp het,hoe lang woon ik nu hier,48 jaar,ben dol op mijn Enrico,Italiaans eten,het land en ook die stomme politiek maar na jaren proberen,kijken,aanpassen heb ik geacepteerd dat ik niet echt bij de groep hoor,heb 1 goeie Italiaanse vriendin,de rest zijn kennissen en mijn echte vriendinnen waar ik me mezelf voel zijn jouw moeder en Marjan,een oude schoolvriendin en dat weet ik een paar jaar,ben ik Nederlands ingesteld en begrijp dat recht door zee beter dan stilte met een hoop onuitgesproken wolkjes boven hun hoofd,ben er nu aangewend maar heb me jaren afgevraagd wat ik fout deed.Nu ben ik heel rustig en happy met de mensen die echt iets betekenen om me heen.<3

    1. Noraly Post author

      Had me dat helemaal niet gerealiseerd, jij hebt zo’n vol sociaal leven. Fijn dat je nog steeds zo goed contact hebt met Marjan (en mamma). Wijsheid en rust komt met de jaren 😘

Leave a reply

required

CommentLuv badge