emeraldcitydreams

De afgelopen weken ben ik volledig opgegaan in een nieuwe uitdaging op mijn werk. Ik werd onderdeel van een projectgroep die iets heel innovatiefs aan het doen is binnen ANWB op het gebied van fietsen. Het is een soort start-up bedrijfje binnen het grote ANWB. Niemand wist wat we deden, we moesten onszelf bewijzen, hartstikke leuk! Maar het betekende ook je volledig verantwoordelijk voelen voor de doelstellingen. En het halen van de deadline.

En daar zit nu net het ding, want die deadline heeft de neiging steeds een stukje verder vooruit te schuiven. Eerst moest ik 200 bedrijven vinden voor onze doelstelling, toen 300, toen 400. De website ging 1 mei live, op 1 juni zou de volgende grote stap genomen worden en dat wordt nu waarschijnlijk 15 juni. We doen het supergoed, en iedere mijlpaal is er één, maar met elke verschuiving realiseer ik me meer dat ik een marathon aan het lopen ben, in plaats van een sprint. En dus moet ik mijn energie anders gaan verdelen, want ik begin een beetje aan mijn plafond te raken.

prettystuff

Het leuke van het werken aan iets nieuws, is dat het zoveel energie geeft. Maar uiteindelijk kan het je ook opslokken, zoals een beetje bij mij het geval was. Iedere avond tot 23 uur was ik bezig voor het project. De zeldzame avonden dat ik dat niet was, was ik te moe om ook maar iets te doen. Andere dingen (waaronder mijn blog) schoten er dus enorm bij in.

Maar wat echt begon te knagen was dat ik tijdens het weekend Brian of de kinderen steeds vertelde dat ik ‘nog hééél even moest werken’ en dan zou ik komen om mee te gaan naar de speeltuin of waar dan ook. Niet goed.

De afgelopen week was een keerpunt. Ik ben maandagavond eindelijk eens op tijd gaan slapen. Dinsdag heb ik een halfuurtje buiten gewandeld in de prachtige Japanse tuin naast mijn werk. Op woensdag ben ik met alle drie de kids naar het strand geweest en hebben we daar de hele dag in het zand gespeeld. Het water was ijskoud! Maar we hebben heerlijk op blote voeten door de branding gebanjerd. Op donderdag heb ik mijn wachtwoord ingesteld zodat het me eraan herinnert wat vaker naar buiten te kijken/ (Dit trucje, weet je nog?) En op vrijdag heb ik een uitzendkracht ingehuurd die deze week begint om wat operationele taken uit te voeren.

Langzaam land ik weer in mijn eigen schoenen. Vandaag (of eigenlijk gisteren, als je dit leest) waren we in een hele mooie natuurspeeltuin en het enige wat ik kon denken was: “oh wat is het hier mooi! Hier moeten we vaker komen. En hier moet ik over bloggen.” Het was lang geleden dat ik daar ruimte in mijn hoofd en hart voor had…

{Credits: beeld schoenen emeraldcitydreams, beeld in bed prettystuff}

3 comments on “Finding my feet…

  1. Marjolein

    Daar ben je weer, hoera! Heftig om zo’n project te runnen. En heel erg balen als er dan andere dingen bij in gaan schieten! I know the feeling!
    Waar was die natuurspeeltuin? Ik kan wel een nieuw adresje gebruiken ;-) Binnenkort weer tijd voor een kopje koffie? xxx
    Marjolein plaatste onlangs…Winnen: hangmat met standaard!

    1. Noraly Post author

      Wat lief, dankjewel! Ik ben ook heel blij weer ‘terug’ te zijn. ;)
      Die natuurspeeltuin was in Loosduinen, maar zal dat blogje snel schrijven dan kun je het zien. xxx

  2. Liet

    Hè hè gelukkig dat je er zelf achter kwam , goed zo meis!

Leave a reply

required

CommentLuv badge