miss messy

miss messy crawly

Over een week hebben wij vakantie. Vakantie! Het lijkt nog mijlenver weg met alles wat er nog moet gebeuren op het werk, maar tegelijkertijd is het zo dichtbij dat ik het houtvuur al ruik, het lange gras langs mijn benen voel strijken en de zon voel branden op mijn hoofd.

We gaan naar Italië, met stip op één mijn meest favoriete land om op vakantie te gaan. Niet omdat andere landen niet mooi zijn, of omdat je er niet net zo lekker kunt eten, maar waarschijnlijk omdat ik er zoveel jeugdherinneringen aan heb. Ik heb hier al wel eens het superromantische liefdesverhaal van mijn tante gedeeld die op haar negentiende met een knappe Italiaan trouwde die haar een pakje sigaretten aanbood. Zij ging er wonen met hem en ze kochten na verloop van tijd een oude boerderij, een fienile, in de buurt van het Ledromeer. Ze knapten hem op (mijn opa en mijn vader hielpen af en toe mee) en zo hadden we allemaal een prachtig vakantieadres waar we vele zomers (en kersten) vertoefden.

moreplease - palo

Wij gaan er dit jaar voor het eerst sinds lange tijd weer heen. De fienile is inmiddels al jaren in de handen van Guido, die zo goed bevriend is geraakt met mijn oom en tante, dat we er allemaal nog steeds welkom zijn. Maar we zullen hem niet storen; wij hebben een fienile pal aan de overkant van het kleine weggetje in de vallei gevonden, die verhuurd wordt als vakantiehuis. (Een WAUW moment online, toen ik die ontdekte!) Na een weekje daar trekken we door naar Siena, in Toscane. Nog zo’n favoriete plek.

Wat kijk ik uit om onze kinderen kennis te laten maken met Italië. ik heb zoveel fijne herinneringen aan de vakanties vroeger. De fienile stond in een vallei omringd door bergen, die zo steil waren dat je er bijna niet tegenop kon klauteren. Het gras rondom de boerderij groeide zo hoog dat je erin verdween als je ging liggen en er waren massa’s interessante beestjes om te vangen. Veel sprinkhanen, vlinders, als je geluk had een enorme kever. Massa’s cicaden. Er waren paddenstoelen die we gingen zoeken met mijn oom en we barbecueden net-gevangen forellen.

moreplease - palo 2

Onze kindjes zijn nog klein, maar ik hoop dat zij ook op onderzoek uit zullen gaan. Aan de andere kant is dat precies waar ik bang voor ben, want vind ze maar eens in het lange gras, maar ik hoop hoop hoop dat ze een hele vakantie lang niet zullen talen naar iPads, telefoons of filmpjes. Dat ze de ruimte hebben om zich gewoon eens even te vervelen, en dan vervolgens iets vinden om te gaan doen.

Je leest het steeds vaker, nietwaar, dat ‘we’ ongewild en wellicht ongemerkt ons gedragen als entertainers van onze kinderen. Ik bedacht me dat ik daar ook aan mee doe. ‘Heb je geen zin meer in dit ene spelletje? Misschien kun je dat andere spelletje gaan doen. Ja, ik doe wel mee. Of zullen we naar de speeltuin of wil je liever even fietsen achter? Wil je stickers plakken? Wil je kleuren?’ En, deze (ja dat doe ik dus wel eens); ‘Mamma moet dit éven afmaken, wil je tv kijken?’ Alles om ze maar bezig te houden. Want als ze niet bezig zijn, dan wordt het vier van de vijf keer ruzie.

Het lijkt een open deur dat het goed is als kinderen zichzelf bezig kunnen houden, maar er is ook wetenschappelijke onderbouwing voor. In een artikel op Quartz, zegt Lyn Fry, een jeugdpsycholoog in Londen: “Je rol als ouder is om kinderen voor te bereiden op hun plek in de samenleving. Volwassen zijn betekent jezelf bezighouden en je vrije tijd invullen met iets wat je gelukkig maakt. Als ouders al hun tijd besteden aan het vullen van de vrije tijd van het kind, dan gaat het kind nooit leren hoe het dit zelf moet doen.” En ook, je kunt niet leren wat je écht leuk vindt, als je nooit de kans krijgt dat zelf te ontdekken.

Zelf merk ik het ook. Ik doe bijna nooit meer niets. Thuis ren ik van hot naar her. Op mijn werk probeer ik voor mijn gevoel 16 uur in 8 te proppen. Elk klein loos momentje dat er al is, wordt opgevuld door mijn telefoon. Iets waar ik de laatste weken heel bewust mee bezig ben om te doorbreken, maar daarover een volgende keer meer.

In de vakantie ga ik in ieder geval proberen mijn kinderen het goede voorbeeld te geven. Niksen. Niets doen. Dolce far niente. Geen telefoon om continu doorheen te scrollen. Gewoon om me heen kijken. Waarschijnlijk steeds op zoek naar drie hoofdjes, zes armen en zes benen in dat lange gras in de bergen, of op de Campo in Siena, in plaats van starend naar de wolken in een hemelsblauwe lucht, maar toch. Het wordt wellicht niet heel rustig, maar ik kijk er ook heel erg naar uit dat mijn dagen mee kunnen bewegen op het ritme van ons gezin, in plaats van gedicteerd zijn door verplichtingen van buitenaf.

In hetzelfde artikel op Quartz stond een uitspraak van pyschoanalist Adam Philips, die me erg aansprak: “Je vervelen is een kans om je leven te beschouwen, in plaats van je er doorheen te haasten.” Dus ga ik niet steeds spelletjes voorstellen. Vermaak jezelf maar. En wie weet wat er gebeurt?

PS onze vakantie in de Dordogne, twee jaar geleden

{Credits: bovenste twee foto’s van Miss Messy, de foto’s van de fienile van nonna}

2 comments on “Zin in Vakantie met Genoeg Tijd om je te Vervelen

  1. Sheila

    Ooooh… wow… wat een prachtig huis! Wat een luxe (en dan niet letterlijk in het woord van het huisje zelf) dat je daar heen kan met je gezin. En inderdaad.. wi-fi uit, mobieltjes weg en genieten.
    Sheila plaatste onlangs…Mars versus Venus in woorden

  2. Liet

    En wij, zullen die paar dagen dat we er zijn mee helpen om ook voor de kleintjes een herinnering te maken van Palo, zondag direkt barbecue, jippieee!❤️ Alvast fijne reis lieverd!

Leave a reply

required

CommentLuv badge