oncewaslost_-thatsawrap

De heerlijke leegte van de vakantie galmt twee maanden later nog steeds na in mijn hoofd. En om het in goed Elsiaans te zingen: “Het is grappig dat wat afstand, zo snel meer inzicht gaf. Want de angst die mij steeds voortjoeg, glijdt nu al van mij af.” (Laat het los, laat het gahaan!) (Sorry.)

Vakantie doet dat met je, nietwaar? Zorgt voor perspectief, laat de rat-race van je gedachten tot stilstand komen. Ruimte om je heen, creëert ruimte in je hoofd. Andere geuren, smaken, temperaturen zorgen ervoor dat je weer even werkelijk proeft en voelt. Als je in zo’n omgeving iets moois ziet, hoort of leest, dan raak je bijna automatisch geïnspireerd om zélf iets te maken. Althans, zo werkt dat bij mij.

De vraag is alleen hoe je dat vasthoudt, als je weer terug bent. Niets is makkelijker dan weer in het vertrouwde ritme terug te vallen van teveel dingen willen in te weinig uren.

Daar zit dan ook meteen de crux: keuzes maken. Zou het kunnen dat als je permanent een onbezorgd vakantiegevoel wilt hebben, je dan ook rust en ruimte een plekje in je dagelijkse leven moet geven? Ik weet niet of het de heilige graal is, maar ik ben het de laatste tijd aan het uitproberen. En daarnaast is het misschien ook zo dat je – net als op vakantie – je zintuigen op wat variatie moet trakteren; lekker de zeelucht opsnuiven, of eens hele andere kruiden door je eten. Af en toe iets moois of nieuws zien, of naar andere muziek luisteren of lekker ’s avonds lezen, dat helpt vast ook.

Ik snap dat het nogal als een open deur klinkt: “heb je het te druk? doe het rustiger aan!” Want hoe je dat praktisch aanpakt? Als je het mij een half jaar geleden had gevraagd had ik je waarschijnlijk nogal glazig aangekeken. Je leven is niet voor niets druk, je kunt niet ineens een kind terugstoppen, of van baan switchen. Toch?

Maar er zijn wel andere dingen die je kunt doen. Dingen die je ánders kunt doen. Wat dat betreft is terugkomen van vakantie een ideaal moment om gewoontes te doorbreken. Maar ieder moment kun je pakken, als je in je hoofd de knop om hebt gezet.

Bijvoorbeeld:

Je kunt vaker naar buiten gaan.

Op mijn werk ben ik de afgelopen dagen zo vaak mogelijk een lunchwandeling gaan maken. (We zitten naast een prachtig park, waarom deed ik dat niet vaker?!) Het liefste ga ik alleen, even mijn hoofd leegmaken, zien dat er nog een wereld naast de ANWB bestaat. Maar ik heb ook al mijn eerste wandel-vergadering met iemand gehad; dat is toch best lekker en je komt tot heel andere gesprekken.

Je kunt wat minder vastgeplakt zitten aan je mobiele telefoon.

Kun je keuzes maken in de sociale media die je gebruikt? Ik merk dat ik blij wordt van Instagram (want inspiratie!) en dat Facebook slechts een gewoonte was. Facebook heb ik daarom nagenoeg vaarwel gezegd en Instagram doe ik niet meer tijdens ieder ‘verloren’ minuutje, maar alleen als ik echt de tijd ervoor wil maken. Daarnaast hebben B en ik de oude vaste telefoon weer uit een verhuisdoos op zolder gehaald, afgestoft en ingeplugd. Steeds vaker laat ik als ik thuis ben mijn mobiel boven liggen, zodat ik niet in de verleiding kom er steeds op te kijken. Mensen die me écht nodig hebben, kunnen me dan als ik thuis ben op de vaste lijn bereiken.

Je kunt een keer iets anders eten.

Of je nu zelf een aparte combi in elkaar flanst, of je favoriete restaurant een keer links laat liggen en op zoek gaat naar onbekende keukens; probeer gewoon iets nieuws. Deze is voor mij overigens nog wel een uitdaging. Ik heb smoesjes genoeg: de jongste twee eten niet zo goed; we gaan al haast nooit uit eten en dan zou ik die enkele keer wel een behoorlijk risico nemen; ik heb geen tijd om nieuwe recepten te zoeken, laat staan rare recepten… Maar als ander eten je vakantiebrein op standje ‘aan’ zet, dan is het het wel waard. En het hoeven ook niet meteen Ghanese rupsenburgers te zijn, als het maar anders is dan wat je doorgaans eet. Ik ga er bijvoorbeeld van uit dat ik behalve broccoli, bloemkool en boontjes niet eens hoef te proberen ze groenten te laten proeven. Maar, onze oppas liet de kleintjes laatst zelf een pizza maken. Zelfs de twee notoire anti-groenten-mensjes hebben zitten bunkeren alsof ze dagen niet gegeten hadden.

Je kunt af en toe iets met één kind tegelijk doen

Dat kan een uitje zijn, maar ook zoiets simpels als naar bed brengen. Bij ons was dat altijd snel, snel, snel eten-wassen-tandenpoetsen-verhaaltje-ennaarbed. Altijd waren er minstens duizend ruziemomenten en altijd was er gegil. Om tijd te besparen deed ik ze namelijk samen in bad, kleedde de één aan, terwijl ik bij de andere de tanden poetste en las ze tegelijkertijd voor. Kregen ze alledrie samen drie verhaaltjes. Wat een stress, iedere avond weer. Nu breng ik ze steeds vaker één voor één naar bed. Ten eerste brengt dat zoveel…stilte. Zalig. Maar belangrijker nog: die grijns van de kleinste als hij pijlsnel op mijn schoot klautert voor zijn verhaaltje. Hij heeft mij nooit alleen, behalve dan. Onbetaalbaar.

Je kunt ’s avonds wat meer contact zoeken met degene naast je op de bank.

Bekentenis: dit zal vast alleen bij mij zo zijn, maar B en ik zaten in een modus waarbij we nadat de kinderen op bed lagen allebei doodmoe een zucht slaakten en vervolgens in laptop/blog/mobieltje/instagram doken (ik) of in netflix/spelletjes/ipad (hij). Hoe anders was dat op vakantie, waar we alle tijd van de wereld hadden om te kletsen, zonder afleiding. We hebben bij thuiskomst meteen een loungebank in elkaar geklust, en zitten veel vaker ’s avonds daar, lekker buiten, niet voor de tv. Nu het wat kouder wordt doen we de terrasverwarmer aan en kruipen we onder een dekentje, heel gezellig! Er mist alleen nog een vuurkorf…

Kill your darlings

Nou ja, ik bedoel niet letterlijk dat je je schatjes om zeep moet helpen, maar je moet wel kiezen tussen activiteiten. Keuzes maken schept ruimte. Hoe moeilijk ook, het maakt je leven makkelijker en vaak beter. In mijn blog ging bijvoorbeeld onevenredig veel tijd zitten. Na drie jaar kwam het moment om te minderen. Niet om te stoppen, maar om bewuster te kiezen wat ik schrijf en wanneer. Het maakt me oneindig veel creatiever en zorgt ervoor dat ik zowel tijd heb voor andere dingen, als dat ik er meer energie uithaal, dan dat ik erin stop. (Misschien is dat wel de belangrijkste graadmeter voor alles?)

Het zijn maar een paar suggesties. Dit zijn de eerste stapjes die ik aan het zetten ben, maar ongetwijfeld zijn er dingen die bij jou beter passen. Het belangrijkste is wellicht om te bedenken wat jou je op vakantie fijn laat voelen. En daar ruimte voor in te bouwen als je terug bent.

{Credits: foto strand: Once Was Lost, foto voeten in het water: JMV}

3 comments on “Slow it down, mama

  1. Liet

    Je komt er wel, ik zou niet eens geen huistelefoon willen hebben, heel soms als ik geen zin in de computer heb( Skype) bel ik jouw mamma gewoon op de huistelefoon! Bravaa, ga zo door meis!

  2. Anne - Ditisanne.nl

    Nice! Ik heb tijdens vakanties ook altijd allerlei plannen om het na de vakantie écht anders te doen. Maar om een of andere reden lukt het me nooit om dat concreet te krijgen en zit ik na een week alweer in alle oude gewoontes vastgeroest! Maar wel goed om al je tips eens door te lezen, wie weet blijft er toch wat hangen en gaat het lukken! ;-)
    Anne – Ditisanne.nl plaatste onlangs…New York: de allerbeste tips van andere bloggers!

  3. Sheila

    Oh ja.. ik moet af en toe echt minder op mijn mobiel kijken. Mee eens. Maar ik wil nog Thailand foto’s in mijn feed (want ik print ze allemaal uit, dus daarom :) ). Maar goed, voor de rest van dat kan die best even weg gelegd worden. Vooral als ik alleen thuis ben met de kleine, leg ik hen wel eens expres weg met het geluid uit. Zodat ik niet verleid word om hem alsnog snel te pakken.

    Ik merk ook dat dingen makkelijker gaan in de zomer. Kom, nog even in de tuin zitten zonder tv. Nu het weer koud is en buiten donker, ben ik ook geneigd om sneller op de bank te kruipen en een film te kijken.
    Sheila plaatste onlangs…Backpacken met een dreumes; geweldig!

Leave a reply

required

CommentLuv badge