oma-laura

Dit is mijn overgrootoma Laura, op de foto boven. Ze is er al lang niet meer, maar ze werd wel honderd. Honderd! Zo bijzonder. Hartstikke pienter en geïnteresseerd en bovendien volgde ze een cursus Frans tot ver in haar negentiger jaren.

Ik moest aan haar denken door de oma van Renée, mijn schoonzusje, die ik dit weekend tijdens haar verjaardag zag. Ze wordt volgend jaar 90, maar ook zij is zo jong en helder van geest. Opgewekt vertelde ze me hoe haar leven met zes kinderen eruit had gezien. Ze had heel graag iets met haar opleiding als coupeuse-lerares gedaan, maar ja, dat was niet te combineren geweest met de kinderen. Had ze nog altijd spijt van. Ze was op de verjaardag met haar vriend, ook 90. (Haar vriend! Zo leuk.)

Ouder worden, maar dan echt oud. Hoe zou dat eruit zien bij jou of bij mij? Ik heb het me eigenlijk nooit afgevraagd, maar had er altijd een globaal beeld bij van samen op een bankje in het park. Samen dus, liever niet alleen, en gezond. Niet dement, gewoon verzorgd, en met een hele rits aan gezellige diners door het jaar heen met de familie.

Ik denk dat ik er nooit echt dieper over na heb gedacht, omdat als ik dat wel zou doen, zo’n plaatje waarschijnlijk niet heel realistisch zou blijken nietwaar? Inmiddels ben ik al veel mensen tegengekomen die al jaren voor ze oud waren, eigenlijk al een beetje versleten waren. Of ongelukkig, of alleen. Of in een verzorgingstehuis met toegewijd, maar te weinig personeel en moeten wachten tot je mag plassen. Best deprimerend.

Al zijn er behoorlijk wat initiatieven om met name eenzame ouderen te helpen. Een collega bij ANWB is Automaatje aan het opzetten, met vrijwilligers die ouderen her en der brengen als ze een plekje in de auto over hebben. Plus ze gaan vaak ook mee naar binnen bij de dokter, of de supermarkt. Of OOPOEH, waarbij ouderen op huisdieren passen overdag en niet alleen het gezelschap van het oppashuisdier hebben, maar vaak ook een band met het baasje opbouwen. Of een schoonheidsspecialiste voor ouderen, tegen alleen een onkostenvergoeding.

Eenzaamheid is namelijk wel een wezenlijke factor als je ouder wordt, zo lijkt het. Ook daarin voorzag mijn ideale plaatje niet echt. Stel je voor, je mist dan niet alleen liefde en gezelschap, maar er is ook niemand meer die krabbelt op je rug waar je er zelf niet bij kunt, of je wang of je haar even aait… zo’n schoonheidsspecialiste die een ouder gezicht en hals met liefde aanraakt, voorziet misschien in meer dan ze zelf bedacht had.

Als je het geluk hebt oud te worden, maar niet het geluk dat je dat allebei wordt, hoe doe je dat dan, alleen zijn? Het klinkt eng en leeg. Toch zijn of waren alle oudere vrouwen, bij wie ik denk ‘zo wil ik wel oud worden’, alleen. En staan of stonden ze met een levenslust in het leven waar je zelf nog wel eens jaloers op kon zijn. Hee, en alles kan. Ook liefde op latere leeftijd.

Ouder zijn is vast ook minder spannend dan ouder worden. Toen ik zestien was klonk 38 al bejaard. Terwijl ik mezelf nu helemaal niet veel anders voel dan toen. Wel zekerder en lekkerder in mijn vel, maar niet ouder. Wellicht werkt dat ook zo als je 90 bent.

Ouderenzorg is nu veel in het nieuws. Soms hoor je iets dat klikt. Gisterochtend bijvoorbeeld vertelde Hugo Borst op Radio 538 dat hij probeert alle politieke partijen te verbinden voor betere ouderenzorg. “Eigenlijk willen we het allemaal oplossen”, zei hij. Maar hoe, dat blijkt nog lastig. Hij wil nu een aantal concrete zaken doorvoeren en schreef er een manifest over. Je kunt het hier ondertekenen als je wilt. (Het radio interview hoor je hier.)

Leave a reply

required

CommentLuv badge